تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٢ - راست قامتان جاده توحيد

به ايجاد كردن انسان از عدم است (يعنى هيچ نبوديد و شما را آفريد) و جمله دوم اشاره به آفرينش انسان از ماده خاكى است، يعنى شما را از خاك آفريديم.

*** سپس در همين رابطه، به گفتار منكران معاد و پاسخ آنها پرداخته، مى‌فرمايد:" آنها از روى استهزاء مى‌گويند: اگر راست مى‌گوئيد اين وعده قيامت چه زمانى است"؟! (وَ يَقُولُونَ مَتى‌ هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌).

چرا دقيقا تاريخ آن را تعيين نمى‌كنيد؟ چرا تكليف همه را از اين نظر روشن نمى‌سازيد؟.

در اينكه منظور از" هذَا الْوَعْدُ" چيست! دو احتمال ذكر كرده‌اند:

نخست وعده قيامت، ديگر وعده مجازاتهاى گوناگون دنيا، مانند زلزله‌ها و صاعقه‌ها و طوفان‌ها، ولى با توجه به آيه گذشته معنى اول مناسبتر به نظر مى‌رسد هر چند جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است.

*** در آيه بعد به آنها چنين پاسخ مى‌گويد:" به آنها بگو علم و آگاهى اين موضوع، مخصوص خدا است، و من تنها انذار كننده آشكارى هستم" (قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ‌).

اين تعبير درست شبيه چيزى است كه در آيات متعدد قرآن، از جمله آيه ١٨٧ اعراف آمده است (قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي‌):" بگو علم به زمان وقوع رستاخيز فقط نزد پروردگار من است".

*** و بايد چنين باشد چرا كه اگر تاريخ قيامت معلوم بود هر گاه فاصله‌