حال اگر كسى اشكال كند و بگويد لازمه اين حرف اين است كه خداوند ما قبل از ورود به دوزخ را از ما بعد آن استثناء كرده باشد، جواب گوييم: در صورتى كه اين استثناء و اخبار به آن قبل از دخول در آتش باشد- هم چنان كه هست- هيچ مانعى ندارد.

اشكال اين وجه اين است كه در الفاظ آيه شريفه دليلى بر آن نيست، علاوه بر اينكه بر حسب ظاهر مبنى بر اين است كه منظور از سعادت و شقاوت در جمله‌(فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ) سعادت و شقاوت جبرى باشد نه كسبى و اختيارى، و ما قبلا گفتيم كه چنين معنايى را افاده نمى‌كند.

٤- اينكه استثناء اولى از آنجايى كه متصل است به جمله‌(لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ) تقديرش چنين مى‌شود: مگر آنچه كه خدا بخواهد از انواع عذابهايى كه از اين دو نوع بيرونند و هيچ ارتباطى به خلود در آتش ندارد، و استثناء دومى كه مربوط به اهل بهشت است متصل است به جمله‌اى كه در تقدير است و جمله‌(عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ) بر آن دلالت دارد و كانه گفته:

بهشتيان را در بهشت نعمتها است، به غير آن نعمت‌هاى ديگرى كه اگر خدا بخواهد ارزانى مى‌دارد.

اين وجه نيز مخدوش است، زيرا بدون هيچ دليلى وحدت و سياق را بر هم مى‌زند علاوه بر اينكه مستلزم آن است كه كلمه الا در آيه اول به معناى سواى گرفته شود، و در آيه دوم به معناى استثناء ، از اينهم كه بگذريم قرينه‌اى در كلام وجود ندارد كه دلالت كند بر اينكه الا ى اولى متعلق است به جمله:(لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ) و اينكه مراد از جمله:(عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ) آن معنايى است كه گفته شد، بلكه اين جمله دلالت دارد بر دوام عطاء، نه بر تمامى عطاها و يا بعضى از آن.

تازه از اين هم كه بگذريم استثناء بعضى از انواع نعيم و اظهار اين معنا براى شنونده چه فايده‌اى دارد، با اينكه مقام، مقام تطميع و بشارت و دعوت و ترغيب است و به همين جهت بايد گفت اين وجه سخيف‌ترين وجوه است.

٥- اينكه كلمه الا به معناى واو است، زيرا اگر به اين معنا نباشد كلام متناقض مى‌شود، و معناى جمله چنين است: ايشان در بهشت بسر مى‌برند تا مدتى كه آسمانها و زمين دوام دارند و تا مدت بيشترى كه خدا بخواهد .

اشكال اين وجه اين است كه به معناى واو بودن كلمه الا ثابت نشده و اگر از