چرا من نفرمود، با اينكه ما در حيوانات و ساير موجودات خالى از عقل بكار مى‌رود، و من در انسان كه داراى عقل است؟ و جواب آن اين است كه هر چند استعمال ما (در صاحب عقل) استعمال شايعى نيست و ليكن همين كه مى‌بينيم قرآن استعمال كرده و مثلا در جاى ديگر فرموده:(فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ)[١] مى‌فهميم كه اين استعمال صحيح است.

و اما بحث در تفسير آيه بعدى كه فرموده:(وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا ...) عينا نظير همان بحثى است كه در اين آيه به ميان آورديم، زيرا سياق هر دو يكى است، با اين تفاوت كه در دومى جمله‌(عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ) اضافه شده است، و در همين جمله اضافى سؤالى است، و آن اينكه اگر نعمت بهشت عطائى است غير مقطوع، پس معناى استثناء چه مى‌شود؟ جواب اين است كه استثناء مذكور نمى‌خواهد بگويد عده‌اى از بهشت خارج مى‌شوند، بلكه مى‌خواهد بفرمايد ممكن است خارج شوند، و ليكن از آنجايى كه نعمت بهشت عطايى است دائمى، از اين نظر هيچ بهشتى‌اى از بهشت خارج نمى‌شود، و خلاصه مى‌خواهد بفرمايد مگر آنهايى كه خدا بخواهد خارجشان كند، و ليكن خدا هيچ وقت چنين چيزى را نمى‌خواهد.

پس اين استثناء مسوق است براى اثبات قدرت مطلق خداوند، و با اينكه حكم كرده بهشتيان دائما در بهشت بمانند، مع ذلك باز هم قدرتش مطلق است، و چنين نيست كه ديگر سلطنتى بر پيشينيان نداشته باشد، و خط بطلان بر ملك و سلطنت خود كشيده باشد، بلكه عينا مانند قبل از حكم باز زمام امر و قدرت و احاطه بر آن را در دست دارد، و باز هم مى‌تواند از بهشت بيرونشان كند، هر چند وعده داده كه بيرون نكند، ليكن بيرونشان نمى‌كند تا خلف وعده نكرده باشد.

بحثى كه در جمله استثنائيه آيه قبلى گذشت در اين آيه نيز مى‌آيد، چون گفتيم كه سياق هر دو آيه يكى است، هر چند آيه اولى با جمله‌(إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ)- كه اشاره داشتنش بر تحقق بر كسى پوشيده نيست- ختم شده باشد.

بنا بر اين، خالدين در آتش مانند اهل خلود در بهشت تا ابد از آن بيرون نمى‌شوند، مگر آنكه خداى سبحان بخواهد، زيرا او بر هر چيز قدرت دارد و هيچ كارى از كارهايش چه اعطاء و چه منع، قدرت او را بر انجام مخالف آن فعل سلب نمى‌كند، و اختيار را از كف او بيرون نمى‌كند، زيرا قدرت او مطلق است، و مقيد به فرض و تقدير معينى نيست هم چنان كه فرموده:

[١] به نكاح خود درآوريد از زنان آن كسى را كه پاكيزه است. سوره نساء، آيه ٣.