ميان علماى نحو فراء چنين حرفى را زده ديگران همه گفتار او را تضعيف كرده‌اند. علاوه بر اينكه تماميت اين وجه مبنى بر اين است كه تحديد و تقدير قبل از استثناء دوام را نرساند و حال آنكه مى‌رساند، همانطور كه از نظر خواننده گذشت. ٦- اينكه منظور از(الَّذِينَ شَقُوا) هر دوزخيى است كه اهل توحيد باشد، يعنى كسانى كه به ايمان و طاعتشان معاصى را ضميمه كردند كه باعث دخول آنها در آتش مى‌شود.

خداى سبحان در اين آيه خبر مى‌دهد كه چنين كسانى معاقب در آتشند مگر آنكه خدا بخواهد از آتش بيرونشان نموده و آنها را به بهشت ببرد، و ثواب ايمان و اطاعتشان را بدهد.

و اما استثناء در آيه دومى، آن نيز استثناء از خلود ايشان است، زيرا وقتى بنا شد كه چنين افرادى از آتش نجات يافته و به بهشت بروند و در آنجا خالد باشند بايد قرآن كريم از اين معنا هم خبر دهد.

و آن ايامى را كه در جهنم معذبند از خلود در بهشت استثناء مى‌كند. پس، گويا در آيه دومى فرموده: ايشان در بهشت جاودانند مگر آن مدتى را كه خدا بخواهد در جهنم معذب باشند.

صاحبان اين وجه اضافه كرده‌اند كه: بنا بر اين وجه، مقصود از(الَّذِينَ شَقُوا) عينا همان‌(الَّذِينَ سُعِدُوا) هستند، و اگر يك طايفه را هم به وصف شقاوت توصيف فرموده و هم به وصف سعادت، درست بوده، زيرا همين يك طايفه وقتى داخل دوزخ مى‌شوند و عذاب مى‌بينند در آن حال اهل شقاوتند، و چون داخل بهشت شوند و در آن جايگزين گردند اهل سعادتند، آن گاه اين گفتار را به ابن عباس و جابر بن عبد اللَّه و ابى سعيد خدرى كه همه از صحابه‌اند و نيز به جمعى از تابعين نسبت داده‌اند.

اشكال اين وجه اين است كه با سياق آيه سازگار نيست، زيرا خداى تعالى بعد از آنكه در باره صفت روز قيامت فرمود روزى است كه همه مردم يك جا جمع مى‌شوند اهل جمع را به دو قسمت تقسيم كرد، يكى شقى و يكى سعيد، و بسيار روشن است كه جمله‌(فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا ...) و جمله‌(وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا) كه هر دو به كلمه اما ى تفصيلى ابتداء شده‌اند، مى‌خواهند همان اعمال شقى و سعيد را تفصيل دهند و لازمه اين معنا اين است كه مقصود از(الَّذِينَ شَقُوا) تمامى اهل آتش باشند، نه يك طايفه مخصوص از ايشان و همچنين مقصود از(الَّذِينَ سُعِدُوا) همگى اهل بهشت باشند نه خصوص آن عده‌اى كه از آتش نجات يافته و داخل بهشت شده‌اند.

مگر آنكه كسى بگويد منظور از همان اجمال هم كه فرموده:(فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ)