به این قاطعیت بگوید بعد از من دین را از فلان شخص بگیرید ولی آن شخص‌ برخی از سخنانش اشتباه باشد . اینجاست که فرضیه شیعه با فرضیه اهل تسنن در مسئله بیان و اخذ دین در اساس فرق می‌کند . آنها می‌گویند همانطور که با رفتن پیغمبر وحی منقطع شد ، بیان واقعی دین یعنی آن بیانی که معصوم از خطا و اشتباه باشد هم تمام‌ شد . هر چه از قرآن و احادیثی که از پیغمبر رسیده استنباط کردیم ، همان‌ است و دیگر چیزی نیست .

منع کتابت حدیث

جریانی را خود اینها بوجود آوردند که فرضیه‌شان را ضعیف کرد و آن‌ اینست که عمر کتابت حدیث پیغمبر را منع کرد و این ، یک واقعیت‌ تاریخی است . ما اگر نخواهیم از زبان یک شیعه با بدبینی صحبت کنیم‌ خودمان را می‌گذاریم به جای یک مستشرق اروپایی که نه شیعه است و نه سنی‌ . او خیلی هم بخواهد خوشبین باشد اینطور خواهد گفت که عمر از باب اینکه‌ اصرار زیاد داشت که تنها مرجع ، قرآن باشد و رفتن زیاد مردم به دنبال‌ حدیث سبب می‌شد که مراجعه‌شان به قرآن کم شود ، جلوی کتابت حدیث را گرفت . این از قطعیات تاریخ است و فقط حرف ما شیعیان نیست . در زمان‌ عمر جرئت نمی‌کردند حدیثی از پیغمبر بنویسند و بگویند این را پیغمبر گفته‌ ، یا بنشینند و روایت حدیث از پیغمبر کنند ( البته نقل حدیث ممنوع‌ نبود ) ، تا زمان عمر بن عبدالعزیز که در سال ٩٩ هجری به خلافت رسید و در سنه ١٠١ هجری از دنیا رفت و دستور به کتابت حدیث داد . تازه بعد از آنکه عمر بن عبدالعزیز این سنت عمری را بهم زد و گفت احادیث پیغمبر باید نوشته شود ، افرادی که سینه به