دانائیشان ، و ظاهرشان از باطنشان و خاموشیشان از راستی و درستی گفتارشان‌ . حق را مخالفت نمی‌کنند و در آن اختلاف ندارند . ایشان ستونهای اسلام و پناهگاهها هستند . به وسیله ایشان حق به اصل و موضع خود باز می‌گردد و باطل و نادرستی از جای آن دور و نابود می‌شود و زبانش آنجا که حق آشکار شد بریده می‌گردد . دین را شناختند شناختنی که از روی دانایی و رعایت‌ نمودن است نه شناختنی که از روی شنیدن و نقل نمودن باشد و روایت‌ کنندگان علم بیشمار و رعایت کنندگان آن کمند ] . ایضا خطبه ١٤٥ : « و انه سیأتی علیکم من بعدی زمان لیس فیه شی‌ء اخفی‌ من الحق و لا اظهر من الباطل . . . فالکتاب یومئذ و اهله طریدان منفیان و صاحبان مصطحبان فی طریق واحد لا یؤویهما مؤو فالکتاب و اهله فی ذلک‌ الزمان فی الناس و لیسا فیهم و معهم و لیسا معهم » . [ زود است که بعد از من بر شما روزگاری بیاید که چیزی در آن پنهانتر از حق و درستی نبوده و آشکارتر از باطل و نادرستی نباشد . . . پس قرآن و اهل آن در آن روز دور انداخته شده و در میان جمعیت نیستند و این هر دو با هم در یک راه یار هستند و کسی قرآن و اهلش را احترام نکرده نزد خود نگاه ندارد . پس قرآن و اهل آن در آن زمان در بین مردم بوده و با ایشان‌ هستند و ( در عین حال ) در میانشان نبوده و با آنها نمی‌باشند ] .