می‌گفتیم این یک مسئله فرعی است مثل نماز . اما شیعه که قائل به امامت‌ است تنها به این حد اکتفا نمی‌کند که علی ( ع ) یکی از اصحاب پیغمبر ، ابوبکر و عمر و عثمان و صدها نفر دیگر حتی سلمان و ابی‌ذر هم یکی از اصحاب پیغمبر بودند و علی ( ع ) از آنها برتر بوده ، افضل و اعلم و اتقی‌ و الیق از آنها بوده و پیغمبر هم او را معین کرده بود . نه ، شیعه در این‌ حد واقف نیست ، دو مسئله دیگر می‌گوید که اصلا اهل تسنن به این دو مسئله‌ در مورد احدی قائل نیستند نه اینکه قائل هستند و از علی ( ع ) نفی می‌کنند . یکی مسئله امامت به معنی مرجعیت دینی است .

امامت به معنی مرجعیت دینی

گفتیم که پیغمبر مبلغ وحی بود . مردم وقتی می‌خواستند از متن اسلام‌ بپرسند ، از پیغمبر می‌پرسیدند ، آنچه را که در قرآن نبود از پیغمبر سئوال‌ می‌کردند . مسئله اینست که آیا هر چه اسلام می‌خواسته از احکام و دستورات‌ و معارف بیان کند ، همان است که در قرآن آمده و خود پیغمبر هم به عموم‌ مردم گفته است ؟ یا نه ، آنچه پیغمبر برای عموم مردم گفت قهرا زمان‌ اجازه نمی‌داد که تمام دستورات اسلام باشد . علی ( ع ) وصی پیغمبر بود و پیامبر تمام کما کیف اسلام و لااقل کلیات اسلام را ، آنچه را که هست و باید گفته بشود ، به علی ( ع ) گفت و او را به عنوان یک عالم فوق‌ العاده تعلیم یافته از خود و ممتاز از همه اصحاب خویش و کسی که حتی مثل‌ خودش در گفته‌اش خطا و اشتباه نمی‌کند و نا گفته‌ای از جانب خدا نیست الا اینکه او می‌داند ، معرفی کرد و گفت ایها الناس ! بعد از من در مسائل‌ دینی هر چه می‌خواهید سؤال بکنید ، از وصی من و اوصیای من بپرسید . در واقع در اینجا امامت ، نوعی کارشناسی اسلام