١ - نهج البلاغه ، خطبه ١٦٢ خطاب به عثمان : « فاعلم ان افضل عباد الله عند الله امام عادل هدی و هدی فاقام سنة معلومة و امات بدعة مجهولة . . . و ان شر الناس عند الله امام جائر ضل‌ و ضل به فامات سنة ماخوذش و احیا بدعة متروکة . . . و انی انشدک الله‌ الا تکون امام هذه الامة المقتول فانه کان یقال یقتل فی هذه الامة امام یفتح‌ علیها القتل و القتال الی یوم القیامة و یلبس امورها علیها و یبث الفتن‌ فیها فلا یبصرون الحق من الباطل یموجون فیها موجا و یمرجون فیها مرجا فلا تکونن لمروان سیقة یسوقک حیث شاء بعد جلال السنن و تقضی العمر » . جمله آخر اشاره است که رهبر باید استقلال فکر داشته باشد نه اینکه آلت‌ دست اطرافیانش باشد . جمله‌های اول به روحیه عدالت رهبر و اهمیت آن‌ اشاره می‌کند . ٢ - در نامه ٢٦ نهج البلاغه که : « و من عهد له الی بعض عماله و قد بعثه علی الصدقة » پس از اندرزها و دستور العملها و مخصوصا اخلاق و اینکه‌ ظاهر و باطنش یک جور باشد ، می‌فرماید : « و امره الا یجبههم و لا یعضههم‌ و لا یرغب عنهم تفضلا بالامارش علیهم فانهم الاخوان فی الدین و الاعوان علی‌ استخراج الحقوق . . . و بؤسی لمن خصمه عند الله الفقراء و المساکین و السائلون و المدفوعون و الغارمون و ابن السبیل . . . و ان اعظم الخیانة خیانة الامة و افظع الغش غش الائمة » ٣ - در کلمات قصار ، حکمت ٣٧٤ : . . . « و ما اعمال البر کلها »