مجبورم از آنها خودداری کنم . عده دیگری آدمهای خوبی هستند اما احمقند ، دریافت نمی‌کنند یا عوضی در یافت می‌کنند . تا اینجا تقریبا سخن حضرت‌ یأس آور است [ زیرا به نظر می‌رسد ] پس کسی پیدا نمی‌شود . ولی در ذیلش‌ می‌فرماید : « اللهم بلی » . . . نه ، این طور هم نیست که هیچکس پیدا نشود ، من اکثریت مردم را می‌گویم . ( از اینجاست که آقای بروجردی‌ می‌گفت حضرت آنرا در خطبه‌ای در بصره انشاء کردند و الا این در ذیل کلام‌ کمیل هم هست ) . « اللهم بلی لا تخلو الارض من قائم لله بحجة اما ظاهرا مشهورا و اما خائفا مغمورا لئلا تبطل حجج الله و بیناته و کم ذا و این ؟ اولئک و الله الا قلون عددا و الاعظمون عند الله قدرا ، یحفظ الله بهم‌ حججه و بیناته حتی یودعوها نظرائهم و یزرعوها فی قلوب اشباههم هجم بهم‌ العلم علی حقیقة البصیرش و باشروا روح الیقین و استلانوا ما استوعره‌ المترفون و انسوا بما استوحش منه الجاهلون و صحبوا الدنیا بابدان‌ ارواحها معلقة بالمحل الاعلی » [١] .
فرمود آری ، زمین هرگز خالی از حجت نیست ، حال یا حجت ظاهر در میان‌ مردم و یا حجت مکتوم ، هست ولی مردم او را نمی‌بینند ، از نظرها پنهان‌ است . به وسیله همان حجتهاست که خداوند دلائل خود را در میان مردم حفظ و نگهداری می‌کند و آنها هم آنچه را می‌دانند ، این بذرها را در دل اشتباه‌ خودشان که آنها نیز مانند خودشان هستند می‌کارند و می‌روند . چنین نیست که‌ نکارند و بروند یعنی چنین نیست که من آنچه دارم نگفته بگذارم و بروم .
آنگاه راجع به این افراد که از یک مبدء ملکوتی استفاده می‌کنند می‌فرماید :

[١] نهج البلاغه فیض السلام حکمت ١٣٩