امامت ، درجه و مرتبه سومی دارد که اوج مفهوم امامت است و کتابهای‌ شیعه پر است از این مطلب ، و وجه مشترک میان تشیع و تصوف است . البته از اینکه می‌گویم وجه مشترک ، سوء تعبیر نکنید . چون ممکن است شما با حرفهای مستشرقین در این زمینه روبرو شوید که مسئله را به همین شکل‌ مطرح می‌کنند . مسئله‌ای است که در میان عرفا شدیدا مطرح است و در تشیع‌ نیز از صدر اسلام مطرح بوده و من یادم هست که کربن حدود ده سال پیش در مصاحبه‌ای که با علامه طباطبائی داشت ، از جمله سؤالاتی که کرد این بود که‌ این مسئله را آیا شیعه از متصوفه گرفته‌اند یا متصوفه از شیعه ؟ می‌خواست‌ بگوید از این دو تا یکی از دیگری گرفته است . علامه طباطبایی گفتند متصوفه از شیعه گرفته‌اند برای اینکه این مسئله از زمانی در میان شیعه‌ مطرح است که هنوز تصوف صورتی به خود نگرفته بود و هنوز این مسائل در میان متصوفه مطرح نبود . بعدها این مسئله در میان متصوفه مطرح شده است . پس اگر بنا بشود که از این دو تا یکی از دیگری گرفته باشد ، باید گفت‌ متصوفه از شیعه گرفته‌اند . این مسئله ، مسئله انسان کامل و به تعبیر دیگر حجت زمان است . عرفا و متصوفه روی این مطلب خیلی تکیه دارند . مولوی‌ می‌گوید " پس به هر دوری ولی قائم است " در هر دوره‌ای یک انسان کامل‌ که حامل معنویت کلی انسانیت است وجود دارد . هیچ عصر و زمانی از یک‌ ولی کامل که آنها گاهی از او تعبیر به قطب می‌کنند ، خالی نیست . و برای‌ آن ولی کامل که انسانیت را به طور کامل دارد مقاماتی قائل هستند که از اذهان ما خیلی دور است . از جمله مقامات او تسلطش بر ضمائر یعنی‌ دلهاست بدین معنی که او