نه تنها روایت و ائمه ما گفته‌اند که " « انما یرید الله لیذهب عنکم‌ الرجس ». . ) . ) با ما قبل و ما بعدش فرق دارد و مخاطب و مضمونش‌ غیر از آنهاست و مربوط به همانهایی است که آن داستان در ارتباط با آنهاست ، بلکه اهل تسنن نیز همه ، این مطلب را روایت کرده‌اند .

نمونه دیگر : آیه الیوم اکملت . . .

در آیه الیوم اکملت لکم دینکم هم می‌بینیم عین همین مطلب هست و بلکه‌ در مورد این آیه عجیبتر است . قبل از این آیه همه‌اش صحبت از یک مسائل‌ خیلی فرعی و عادی است : « احلت لکم بهیمة الانعام » [١] گوشت چار پایان بر شما حرام است و تذکیه چنین بکنید و اگر مردار باشد حرام است و آنهایی را که خفه می‌کنید ( « منحنقه ») حرام است و آنهایی که با شاخ‌ زدن به یکدیگر کشته می‌شوند گوشتشان حرام است و . . . یکدفعه می‌گوید : « الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون الیوم اکملت لکم‌ دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا ». بعد دوباره می‌رود دنبال همان مسائلی که قبلا می‌گفت . اساسا این جمله‌ها به ما قبل و ما بعدش نمی‌خورد یعنی نشان می‌دهد که این ، مطلبی است که در وسط و شکم‌ مطلب دیگری گنجانده شده و از آن رد شده‌اند . آیه‌ای هم که امروز می‌خواهیم‌ بگوئیم عین همین سرنوشت را دارد . یعنی آیه‌ای است در وسط آیات دیگر که‌ اگر آنرا برداریم ، رابطه آنها هیچ با همدیگر قطع نمی‌شود کما اینکه اگر « الیوم اکملت ». . . را از وسط آن آیات برداریم ، رابطه ما قبل و ما بعدش هیچ قطع نمی‌شود . آیه‌ای است در وسط آیات دیگر به طوری که نمی‌شود گفت دنباله ما

[١] سوره مائده ، آیه . ١