مسئله امامت از جنبه زعامت و حکومت اینست که حالا که بعد از پیغمبر مانند زمان ایشان معصوم وجود دارد و پیغمبر وصیی برای خود معین کرده است‌ که او در سطح افراد دیگر نیست و از نظر صلاحیت مثل خود پیغمبر استثنایی‌ است ، دیگر جای انتخاب و شورا و این حرفها نیست . همانطور که در زمان‌ پیغمبر نمی‌گفتند که پیغمبر فقط پیام آور است و وحی به او نازل می‌شود ، تکلیف حکومت با شور است و مردم بیایند رأی بدهند که آیا خود پیغمبر را حاکم قرار دهیم یا شخص دیگر را ، بلکه اینطور فکر می‌کردند که با وجود پیغمبر ، این بشر فوق بشر که در مرحله‌ای است که با عالم وحی اتصال دارد ، اصلا این مسئله مطرح نیست ، بعد از ایشان نیز جای این سخنان نیست . زیرا پیغمبر ( ص ) اوصیای دوازده گانه‌ای داشته است که اینها باید در طول دو سه قرن پایه اسلام را محکم کنند و اسلام از یک منبع صاف و خطا ناپذیری بیان شود . با وجود چنین کسانی برای بیان احکام اسلامی ، دیگر جای‌ انتخاب و شورا و این حرفها نیست . آیا ما شخص معصوم از خطا و عالم به‌ تمام معنا داشته باشیم که حتی امکان اشتباه هم برایش وجود ندارد و با این حال برویم شخص دیگری را به جای او انتخاب کنیم ؟ ! گذشته از اینکه چون علی ( ع ) به مقام امامت به این معنی که عرض‌ می‌کنم تعیین شده است قهرا مقام زعامت دنیوی هم شأن او خواهد بود ، پیغمبر برای همین مقام هم تصریح کرده است . اما پیغمبر که علی را برای‌ این مقام تصریح کرده به خاطر اینست که علی ( ع ) آن مقام دیگر را واجد است . بنابر این در زمان غیبت امام