آمد انگشتر را از انگشت علی ( ع ) بیرون آورد و رفت . یعنی علی ( ع ) صبر نکرد نمازش تمام شود و بعد به او انفاق کند . آنقدر عنایت داشت به‌ اینکه آن فقیر را زودتر جواب بگوید که در همان حال رکوع با اشاره به او فهماند که این انگشتر را درآورد ، برو بفروش و پولش را خرج خودت کن .
در این مطلب هیچ اختلافی نیست و مورد اتفاق شیعه و سنی است که علی ( ع‌ ) چنین کاری کرده است و نیز مورد اتفاق شیعه و سنی است که این آیه در شأن علی ( ع ) نازل شده با توجه به اینکه انفاق کردن در حال رکوع جزء دستورات اسلام نیست ، نه از واجبات اسلام است و نه از مستحبات آن که‌ بگوئیم ممکن است عده‌ای از مردم به این قانون عمل کرده باشند . پس " کسانی که چنین می‌کنند " اشاره و کنایه است همانطور که در خود قرآن گاهی‌ می‌گوید : « یقولون »می‌گویند ، و حال آنکه یک فرد آن سخن را گفته . در اینجا " کسانی که چنین می‌کنند " یعنی آن فردی که چنین کرد . بنابراین‌ به حکم این آیه علی ( ع ) تعیین شده است به ولایت برای مردم . این ، آیه‌ای است که مورد استدلال شیعه است . البته این آیه خیلی بیش از این‌ بحث دارد [ که در جلسات آینده درباره‌اش سخن خواهیم گفت ] .
آیات دیگر آیاتی است که درباره جریان غدیر است . خود قضیه غدیر جزء سنت است و ما بعد باید بحثش را بکنیم ولی از آیاتی که در این مورد در سوره مائده وارد شده یکی این آیه است : « یا ایها الرسول بلغ ما انزل‌ الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته »[١] ( اینجا لحن ، خیلی‌ شدید است ) ای پیامبر ! آنچه را که بر تو نازل شد

[١] سوره مائده ، آیه . ٦٧