این منصب هم به نص قرآن که می‌گوید : « فلا و ربک لا یؤمنون حتی یحکموک‌ فیما شجر بینهم ثم لا یجدوا فی انفسهم حرجا مما قضیت و یسلموا تسلیما [١] به پیغمبر تفویض شده و رسول اکرم از جانب خدا حق داشت که در اختلافات میان مردم قضاوت کند . این نیز یک منصب الهی است نه یک‌ منصب عادی عملا هم پیغمبر قاضی بود منصب سومی که پیغمبر اکرم رسما داشت‌ و هم به او تفویض شده بود به نص قرآن و هم عملا عهده‌دار آن بود ، همین‌ ریاست عامه است . و او رئیس و رهبر اجتماع مسلمین بود و به تعبیر دیگر سائس مسلمین بود ، مدیر اجتماع مسلمین بود . گفته‌اند آیه : « اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم »[٢] ناظر به این جهت است که‌ او رئیس و رهبر اجتماع شماست ، هر فرمانی که به شما می‌دهد ، بپذیرید .
قهرا اینکه می‌گوئیم سه شأن ، به اصطلاح تشریفات نیست بلکه اساسا آنچه از پیغمبر رسیده سه گونه است . یک سخن پیغمبر فقط وحی الهی است . در اینجا پیغمبر هیچ اختیاری از خود ندارد ، دستوری از جانب خدا رسیده ، پیغمبر فقط واسطه ابلاغ است مثل آنجا که دستورات دینی را می‌گوید ، نماز چنین بخوانید ، روزه چنان بگیرید و . . . آنجا که میان مردم قضاوت می‌کند ، دیگر قضاوتش نمی‌تواند وحی باشند . دو نفر اختلاف می‌کنند ، پیغمبر طبق‌ موازین اسلامی بین آنها حکومت می‌کند و می‌گوید حق با این است یا با آن .
اینجا دیگر اینطور نیست که جبرئیل به پیغمبر وحی می‌کند که

[١] سوره نساء آیه . ٦٥ نه چنین است قسم به خدای تو که اینان به‌ حقیقت اهل ایمان نمی‌شوند مگر آنکه در خصومت و نزاعشان تنها تو را حاکم‌ کنند و آنگاه به هر حکمی که کنی هیچگونه اعتراضی در دل نداشته و کاملا از دل و جان تسلیم فرمان تو باشند . [٢] سوره نساء آیه . ٥٩