سوزها ، گذازها ، تحمل شکنجه‌ها ، انتظارها . . . اینها همه به خاطر چیست‌ ؟ جز به خاطر " روزی بهتر " ؟ روزگاری نیکوتر ؟ و یا فردایی با شکوهتر ؟ " نویسنده ، این روز بهتر را توضیح نمی‌دهد و نمی‌شکافد که آیا مقصودش از روز بهتر فقط روزی است که وسائل زندگی بیشتر و بهتر باشد و یا بشر در عمق روحش ایده‌آلی بسی عالیتر دارد و عن شعور و یا لا عن شعور همواره در جستجوی آنست ؟ اما مثل اینست که نویسنده از حدود رزق و روزی بهتر بالاتر نمی‌رود . در صفحه ٩٠ درباره انگیزه انسانها از رهبر جویی و رهبر پرستی و منجی‌ پرستی و قهرمان پرستی می‌گوید : " تحقق بهروزی ، عموما انسانها را به‌ جستجوی راه و راهبر برهمی گمارد . انسانها در کشاکش این اشتیاق " برترین رهبری " را نیز گاه ناچار در وجود برترین رهبران همی جویند و هنگامی که پندارند برترین رهبر خود را یافته‌اند آنگاه دیگر از هیچ کوششی‌ در راهش ، از هیچ خوبگویی و ستایشی در وصفش دریغ نمی‌ورزند " نویسنده ، قهرمان پرستی بشر را ناشی از منجی خواهی می‌داند . به عقیده‌ نویسنده ، بشر قهرمان را به عنوان وسیله برای روزی بهتر خود ستایش می‌کند ولی این مطلب قابل مناقشه است ، قهرمان پرستی غیر از قهرمان دوستی است‌ ، قهرمان پرستی به شکلی است که پرستنده می‌خواهد خود را وسیله برای‌ بهروزی او نماید و در راه او نثار کند به خلاف وسیله خواهی و وسیله دوستی‌ و احیانا قهرمان دوستی در شکل وسیله دوستی . ریشه این اشتباه در این‌ کتاب اینست که نویسنده به احساس پرستش توجه ندارد و یا آنرا به عنوان‌ اصلی اصیل نمی‌شناسد .