امامت و رهبری - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١

پستی را از هیچیک از خلفا نمی‌پذیرد ، نه فرماندهی جنگ و نه حکومت یک‌ استان و نه اماره الحاج و نه یک چیز دیگر از این قبیل را . زیرا قبول‌ یکی از این پستها به معنی صرف نظر کردن او از حق مسلم خویش است و به‌ عبارت دیگر کاری بیش از همکاری و همگامی و حفظ وحدت اسلامی است . اما در عین حال که خود پستی نمی‌پذیر فت مانع نزدیکان و خویشاوندان و یارانش‌ در قبول آن پستها نمی‌گشت ، زیرا قبول آنها صرفا همکاری و همگامی است و به هیچ وجه امضای خلافت تلقی نمی‌شود [١] .
سیره علی در این زمینه خیلی دقیق است و نشانه متفانی بودن آن حضرت در راه هدفهای اسلامی است . در حالی که دیگران می‌بریدند او وصل می‌کرد ، آنها پاره می‌کردند و او می‌دوخت .
ابو سفیان فرصت را مغتنم شمرد خواست از نارضائی او استفاده کند و انتقام خویش را به صورت خیر خواهی و احترام به وصیت پیغمبر به وسیله‌ وصی پیغمبر از پیغمبر بگیرد ، اما قلب علی آگاهتر از این بود که گول‌ ابوسفیانها را بخورد ، دست رد بر سینه‌اش زد و او را از خود راند .
در هر زمانی ابوسفیانها و حیی بن اخطبها در کارند . در عصر ما انگشت‌ حیی بن اخطبها در بسیاری از جریانات نمایان است . بر مسلمین و بالاخص‌ شیعیان و موالیان علی علیه‌السلام است که سیرت و سنت آن حضرت را در این‌ زمینه نصب العین خویش قرار دهند و فریب ابو سفیانها و حیی بن اخطبها را نخورند .

یدی حتی رأیت راجعة الناس قد رجعت عن الاسلام » .