می‌گویند مقصود چیست ؟ آیا یعنی ستمگر در حال ستمگری اعم از اینکه قبلا هم‌ ستمگر بوده یا قبلا خوب بوده ؟ می‌گویند این محال است که ابراهیم بگوید خدایا ! [ این مقام ] را به ستمگران از ذریه من بده . پس لابد نظرش به‌ خوبان ذریه‌اش بوده است . پاسخ دادند به خوبانی از آنها داده می‌شود که‌ سابقه ظلم ندارند .
« فابطلت هذه الایة امامة کل ظالم الی یوم القیامة و صارت فی الصفوش » این امر در میان آن منتجهاست ، در میان صفوه ذریه ابراهیم است . ( صفوه‌ به چیزی گویند مانند کره‌ای که از دوغ می‌گیرند آنگاه که آنرا جدا می‌کنند .
همان معنی زبده را دارد ) . « ثم اکرمه الله تعالی بان جعلها فی ذریته‌ اهل الصفوش و الطهارش » [ سپس خداوند تعالی او را بزرگ داشت به اینکه‌ امامت را ] در صفوه و اهل طهارت یعنی اهل عصمت ذریه او قرار داد . بعد امام به آیاتی از قرآن اشاره و استدلال می‌کند : « و وهبنا له اسحق و یعقوب نافلة و کلا جعلنا صالحین و جعلناهم ائمة یهدون بامرنا و اوحینا الیهم فعل الخیرات » [١] . در قرآن راجع به اینکه ذریه ابراهیم حامل‌ مسئله امامت هستند تکیه زیادی شده و انصافا آقای محمد تقی شریعتی در این‌ جهت در کتاب خلافت و ولایت راجع به ذریه و اینکه چرا قرآن که در مسئله‌ تبعیضات نژادی هیچ معتقد نیست که می‌توان برای یک نژاد بر نژاد دیگر امتیازی قانونی قائل شد ، [ چنین سخنی گفته است ، ] خوب بحث کرده‌اند که اینکه ذریه‌ای از نظر نژادی و طبیعی به اصطلاح خلاصه می‌شوند و لیاقت‌ دیگری پیدا می‌کنند مسئله دیگری است و همان معنی حمل امامت است و . . .

[١] سوره انبیاء آیات ٧٢ و . ٧٣