قسمتهایی را در این زمینه بخوانم و معنی کنم . سایر مسائل مثل اینکه امام‌ باید باشد تا در میان مردم به عدالت حکومت بکند یا مرجع اختلافات مردم‌ در امور دینی باشد ، همه طفیلی این اصل است نه اینکه امام را به خاطر اینکه در میان مردم حکومت بکنند باید امام قرار بدهند . مسئله بالاتر از این حرفهاست . اینها به اصطلاح از فوائد استجراری یعنی از فوائد تبعی‌ است . از هر حدیثی جمله‌هایی را انتخاب می‌کنم و برایتان عرض می‌کنم تا معلوم شود این منطق چه منطقی است .

روایتی از امام صادق ( ع )

روایتی است مربوط به انبیاء و رسل که یک مرد زندیق [١] از امام‌ صادق ( ع ) سؤال کرد : من این اثبت الانبیاء و الرسل ؟ تو انبیاء و

[١] کلمه " زندیق " عنوان فحش ندارد مثل امروز که ما به هر کس‌ بخواهیم فحش بدهیم می‌گوئیم " زندیق " . در آن زمان عده‌ای به این نام‌ معروف بودند و از نظر خودشان این نام فحش نبوده . مثل کلمه " ماتریالیست " در عصر ما . البته کسی که موحد است از این کلمه برای‌ خودش خوشش نمی‌آید ولی آن کسی که ماتریالیست است ، به این کلمه افتخار هم می‌کند . راجع به اینکه ریشه کلمه " زندیق " چیست خیلی حرفها زده‌اند و بیشتر نظرشان اینست که زنادقه مانوی بودند و در اوایل قرن دوم ظهور کردند که قرن امام صادق است . بسیاری از اروپائیها و غیر آنان برای کشف‌ ریشه زنادقه در اسلام بحثها کرده‌اند و بیشتر نظرشان اینست که اینها همان‌ مانویها بوده‌اند . البته کیش مانی کیش ضد خدایی نیست بلکه مانی خودش‌ ادعای پیغمبری داشت ، البته توحیدی نبود ، ثنوی بود . مانی از زردشت‌ ثنوی‌تر بوده است و بسیاری احتمال می‌دهند که زردشت خودش موحد بوده ، لااقل توحید ذاتی را قائل بوده است گو اینکه توحید در خالقیت را در کلمات او نمی‌شود اثبات کرد . ولی به هر حال او یک مبدأ ازلی برای کل‌ عالم قائل بوده است . اما مانی قطعا ثنوی بوده و خود را از طرف خدای‌ خیر پیغمبر می‌دانست . ولی مانویهایی که بعد ظهور کردند گرایش پیدا کردند به طبیعی گری و مادی گری و اساسا به هیچ چیز اعتقاد نداشتند .