یعنی اینکه پیغمبر ( ص ) در حال نماز دو قدم رفت جلو ، آن کار را کرد و برگشت ، خیلی مسائل را حل می‌کند که در باب نماز چه مقدار عمل خارج‌ جایز است یا جایز نیست و خیلی چیزهای دیگر . بنابر این حالات مختلفی‌ بوده است . مطلب دیگری که عرفانی است اینست که آنها که روی مذاقهای عرفانی سخن‌ می‌گویند معتقدند که اگر انجذاب خیلی کامل شد ، در آن ، حالت برگشت‌ است یعنی شخص در عین اینکه مشغول به خدا هست ، مشغول به ماوراء هم‌ هست . آنها این طور می‌گویند و من هم این حرف را قبول دارم ولی در این‌ جلسه شاید خیلی قابل قبول نیست که ما بخواهیم عرض بکنیم . مثل مسئله‌ خلع بدن است . افرادی که تازه به این مرحله می‌رسند ، یک لحظه‌ای ، دو لحظه‌ای ، یک ساعتی خلع بدن می‌کنند . بعضی افراد در همه احوال در حال خلع‌ بدنند . ( البته من معتقد هستم و دیده‌ام ) مثلا الان با ما و شما نشسته‌اند و در حال خلع بدن هستند . به نظر آنها آن حالتی که در وقت نماز تیر را از بدنش بیرون بکشند و متوجه نشود ، ناقصتر از آن حالتی است که در حال‌ نماز توجه به حال فقیر دارد ، نه اینکه در اینجا از خدا غافل است و به‌ فقیر توجه کرده ، بلکه آنچنان توجه به خدایش کامل است که در آن حال‌ تمام عالم را می‌بیند . پس بنابر این با این قرائن نمی‌شود اینها را رد کرد .