در این آیه پیغمبر را دعوت می‌کند که ابلاغ کن ، از یک طرف تهدیدش‌ می‌کند و از طرف دیگر تشویق می‌نماید یعنی تسلیش می‌دهد . تهدیدش می‌کند که اگر این موضوع ابلاغ نشود ، تمام رسالت تو بیهوده است و تسلیش می‌دهد که نترس ! خدا تو را از این مردم نگهداری می‌کند : « و الله یعصمک من‌ الناس ». در آیه : « الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم فرمود دیگر از کافران نترسید . مسلما پیغمبر ( ص ) در درجه اول نباید از کافران بترسد ولی آیه : « یا ایها الرسول ». . . نشان می‌دهد که پیغمبر نگرانی دارد . پس این نگرانی از داخل مسلمین است . حالا من کار ندارم که‌ آنهایی که از داخل مسلمین [ پذیرای این موضوع یعنی جانشینی علی ( ع ) نبودند ] کافر باطنی بودند یا نبودند ، بالاخره این موضوع به گونه‌ای بود که آمادگی آنرا نداشتند و حاضر به پذیرش آن نبودند .

شواهد تاریخی

اتفاقا جریانهای تاریخی هم همین را حکایت می‌کند یعنی جامعه شناسی‌ مسلمین را همینطور نشان می‌دهد . لهذا عمر گفت : ما که علی را به خلافت‌ انتخاب نکردیم ، حیطه علی الاسلام بود یعنی برای اسلام احتیاط کردیم ، زیر بارش نمی‌رفتند ، قبول نمی‌کردند . یا در جای دیگر که با ابن عباس صحبت‌ می‌کرد به او گفت : قریش این کار را صحیح نمی‌دید که امامت در همان‌ خاندانی باشد که نبوت هم در همان خاندان بوده . یعنی گفت نبوت که در خاندان بنی‌هاشم پیدا شد طبعا برای بنی‌هاشم ا متیاز شد . قریش حساب کرد که اگر خلافت هم در این خاندان باشد همه امتیازات از آن بنی‌هاشم می‌شود . از این جهت بود که قریش نسبت به این مطلب کراهت داشت ابن عباس هم‌ جوابهای خیلی پخته‌ای به او داد . آیاتی را از