رابطه برقرار می‌کنیم و می‌گوئیم زید قائم است . پس یک رابطه و نسبت و اضافه‌ای بین زید و قیام است . ممکن است کسی بگوید : آیا این رابطه وجود دارد یا ندارد ؟ ناچار باید بگوئیم وجود دارد . در این صورت او می‌گوید که پس خود رابطه هم با زید رابطه دارد و هم با قیام رابطه دارد . پس‌ بین رابطه و زید باید یک رابطه‌ای باشد و بین قیام و رابطه هم باید رابطه‌ای دیگر باشد . بعد از آن به سراغ رابطه رابطه می‌رویم که باید بین‌ آن رابطه و این رابطه و نیز بین آن رابطه و زید رابطه‌ای باشد . این سلسله‌ الی غیرالنهایه پیش می‌رود . جوابش این است که خود اضافه اساسا وجود مستقلی ندارد . وجودش همان‌ وجود قیام و وجود زید است . از مقایسه وجود قیام و وجود زید با یکدیگر ذهن این مفهوم را انتزاع می‌کند . به عبارت دیگر این جور مفاهیم ، از مفاهیم انتزاعی هستند . که منشأ انتزاعشان در خارج وجود دارد ، نه خودشان‌ . یعنی وجودشان عین وجود منشأ انتزاعشان است . البته شیخ این بیان را در اینجا بحث نکرده ، [ ولی مطلب همین جور است ] .