جهت دیگر این است که این نظریه شیخ درباب علم [ واجب تعالی ] که‌ معروف به نظریه صور مرتسمه است ، احیانا از آن به علم حصولی هم تعبیر می‌شود . حالا کلمه علم حصولی در اینجا صادق باشد یا نباشد ، مطلب‌ علیحده‌ای که حالا عرض می‌کنم به چه شکلی است . در مواردی که علم عالم به یک شی‌ء به نحو ارتسامی و به نحو صورت حاصله‌ است ، آن صورت حاصله ، قیامش به عالم قیام حلولی است . یعنی آن عالم‌ به منزله یک محل قابل است برای آن صورتی که آن را پذیرفته است . یعنی‌ باید قبلا قبول کرده باشیم که در او حالت پذیرندگی هست . همه علمهای‌ حصولی ما چنین است . علم ما به سایر اشیاء ، یعنی به غیر خودمان ، علم‌ حصولی است . و همه علمهای حصولی ، حلولی هستند . یعنی یک سلسله‌ صورتهائی هستند که به نحوی منطبع در ما هستند . اگر حتی محل این صورتها را ماده و مغز بدانیم باز هم بالاخره صورتی است که منطبع در ماده مغز است . پس نسبت عالم به این صور علمیه ، نسبت قابل به مقبول است . آیا در مورد حق‌تعالی می‌شود چنین حرفی زد که علم حق‌تعالی به سایر اشیاء به تبع یک سلسله صورتها است ، که این صورتها حال در واجب تعالی است ؟ نمی‌تواند چنین باشد. در اینجا شیخ این مطلب را هم می‌خواهد توضیح بدهد. در اینجا البته شیخ در ضمن حرفهایش یک حرفهائی زده است که اگر چه در اطراف آنها توضیح نداده است ، ولی اشاره‌ای به مطلبی بالاتر است از آنچه‌ که در تفسیر کلماتش برمی‌آید ، که بعدها درباره آن توضیح داده‌اند .