عبارت " أن ذاته وحدانی صرف محض حق " را می‌توانیم به صورت " صرف محض حق " یا " صرف محض الحق " هم بخوانیم که در هر سه صورت‌ درست است . یعنی وجود آن واجب وجود وحدانی صرف محض حق است ، حق بر او اطلاق می‌شود . و نیز ممکن است به این صورت بخوانیم : " وأنه ذاته‌ وحدانی صرف محض ، حق " یعنی این سخن که می‌گوئیم او وحدانی صرف محض‌ است حرف درست و حقی است و ایرادی بر او نیست ، [ در این صورت " حق‌ " خبر أن است ] .

سلوب و اضافات در واجب‌الوجود

خیال نکنید که چون واجب‌الوجود احدی الذات و وحدانی الذات است ، پس‌ با هیچ شیئی اضافه هم پیدا نمی‌کند و هیچ شیئی هم از او سلب نمی‌شود . حال‌ آنکه لااقل وجود ممکنات از او سلب می‌شود و می‌گوئیم الواجب الوجود لیس‌ بهذا ، یعنی وجود این شی‌ء از او سلب می‌شود . باز ممکن است گفته شود که ما از واجب‌الوجود خیلی چیزها را سلب‌ می‌کنیم و همین سلبهای مختلف باید از کثرتی در واجب باشد . وقتی می‌گوئیم‌ لیس بهذا ، لیس بهذا ، لیس بهذا و . . . به این معنا است که همه این‌ سلوب بر او صدق می‌کند ، پس باید کثرتی در ذاتش باشد . جواب این است که مگر در غیر واجب‌الوجود صرف سلب موجب کثرتی است‌ ؟ به انسان می‌گوئیم لیس بفرس ، لیس بحمار ، لیس بهذا ، لیس بهذا . آیا این موجب کثرتی است ؟ از هر وجودی تمام وجودات دیگر سلب می‌شود . ( از همین کتاب که ما اینجا داریم غیرمتناهی اشیائی که در عالم داریم‌ سلب می‌شود ، این اطاق ، این پتو ، آن کتاب همه از او سلب می‌شود . آیا این سلبها اقتضا می‌کند که در این کتاب غیرمتناهی چیزهائی وجود داشته‌ باشد که آن غیرمتناهی چیزها موجب این سلبها است ؟ سلب که کثرتی را در اشیاء اقتضا نمی‌کند . بنابراین سلب اشیاء دیگر از واجب‌الوجود به هیچ‌ وجه مستلزم کثرتی نیست .