پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - توضيح و تفسير

يعنى اگر تصميم دارى پشت پا به زندگى مادّى بزنى، اين كار را به صورت منفى و انزواى اجتماعى انجام مده، بلكه در يك مسير مثبت يعنى جهاد، به خاطر سربلندى اجتماع، هدف خود را جستجو كن، اين همان وارستگى به خاطر اجتماعى‌تر زيستن است.

در حديثى از امام موسى بن جعفر عليه السلام نقل شده كه كسى از او پرسيد:

«هَلْ يَصْلَحُ لِلرَّجُلِ المُسْلِمِ أنْ يَسِيحَ فِى الأرْضِ أوْ يَرْهَبَ فِى بَيْتٍ لَايَخْرُجُ مِنْهُ؟ قَال: لَا؛ آيا مرد مسلمان‌ «سياحت» كند يا رهبانيّت اختيار كرده در خانه بنشيند و از آن خارج نشود؟ امام در پاسخ فرمود: نه» [١].

توضيح اين كه‌ «سياحت» كه در اين روايت هم رديف‌ «رهبانيّت» قرار گرفته و از هر دو نهى شده، نوعى‌ «رهبانيّت سيّار» بوده است، به اين معنا كه بعضى از افراد بدون اين كه خانه و زندگى براى خود تهيّه كنند، و يا كسب و كارى داشته باشند، به صورت جهانگردى بدون زاد و توشه، پيوسته از نقطه‌اى به نقطه ديگر مى‌رفتند و با گرفتن كمك از مردم و گدايى زندگى مى‌كردند، و به اين ترتيب اسلام هم رهبانيّت ثابت را نفى كرده و هم رهبانيّت سيّار را.

از توضيحات بالا روشن شد كه اصولًا مسأله‌اى به نام رهبانيّت نه در اسلام وجود دارد و نه در مسيحيّت اصلى وجود داشته است، و وجود آن در مسيحيّت تحريف يافته، دليل بر استعمارى بودن اين نوع مذهب آميخته با خرافه است و به طور كلّى نمى‌تواند مقياسى براى ارزيابى انگيزه مذاهب، گردد.

[١] بحار الانوار، ج ١٠، ص ٢٥٥.