پيدايش مذاهب - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٢ - شفاعت و توحيد
١- كفّارى كه پيامبر صلى الله عليه و آله با آنها نبرد كرد به اين اقرار داشتند: خداوند خالق، رازق و تدبير كننده جهان هستى است:
« «قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَآءِ وَ الْأَرْضِ ... وَ مَنْ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ»؛ بگو چه كسى شما را از آسمان و زمين روزى مىدهد ... و چه كسى امور (جهان) را تدبير مىكند به زودى (در پاسخ) مىگويند: خدا». [١]
ولى اين اقرار و اعتراف، هرگز آنها را در زمره مسلمانان قرار نداد.
٢- آنها مىگفتند: توجّه ما به بتها و عبادت ما از آنها، تنها به خاطر طلب قرب و شفاعت مىباشد:
« «وَيَقُولُونَ هؤُلَاءِ شُفَعائُنَا عِنْدَ اللَّهِ»؛ و مىگويند: اينها شفيعان ما نزد خدا هستند». [٢]
٣- پيامبر صلى الله عليه و آله تمام كسانى را كه غير خدا را عبادت مىكردند، محكوم ساخت، اعمّ از اين كه عبادت فرشتگان، انبيا و صالحين مىكردند يا آنها كه اشجار، احجار، خورشيد و ماه را مىپرستيدند؛ و هيچ گونه تفاوتى در ميان آنها قائل نشد.
٤- مشركان زمان ما در مسير شرك از مشركان زمان جاهليّت بدترند، زيرا آنها به هنگام آرامش، بتها را عبادت مىكردند، و در شدّت و سختى به مقتضاى آيه:
« «فَإِذَا رَكِبُواْ فِى الْفُلْكِ دَعَوُاْ اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ ...»؛ هنگامى كه سوار بر كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند و غير او را فراموش مىكنند». [٣]
خدا را مىخواندند، ولى مشركان زمان ما در آرامش و سختى متوسّل به غير خدا مىشوند! [٤]
[١]. سوره يونس، آيه ٣١.
[٢]. سوره يونس، آيه ١٨.
[٣]. سوره عنكبوت، آيه ٦٥.
[٤]. رساله «اربع قواعد»، ص ٢٤- ٢٧، بنا به نقل «كشف الارتياب»، ص ١٦٣.