(آيه ٢٠)- اين آيه ترسيم گوياترى از حالت جبن و ترس اين گروه است، مى‌گويد: «آنها (به قدرى وحشت‌زده شده‌اند كه) گمان مى‌كنند هنوز لشكر احزاب نرفته‌اند» (يَحْسَبُونَ الْأَحْزابَ لَمْ يَذْهَبُوا).

كابوس وحشتناكى بر فكر آنها سايه افكنده، گويى سربازان كفر مرتبا از مقابل چشمانشان رژه مى‌روند، شمشيرها را برهنه كرده و نيزه‌ها را به آنها حواله مى‌كنند! سپس اضافه مى‌كند: «و اگر برگردند (از ترس آنان) دوست مى‌دارند در ميان اعراب باديه نشين پراكنده (و پنهان) شوند» (وَ إِنْ يَأْتِ الْأَحْزابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بادُونَ فِي الْأَعْرابِ).

آرى! بروند و در آنجا بمانند «و (مرتبا) از اخبار شما جويا گردند» (يَسْئَلُونَ عَنْ أَنْبائِكُمْ). لحظه به لحظه از هر مسافرى جوياى آخرين خبر شوند، مبادا احزاب به منطقه آنها نزديك شده باشند، و سايه آنها به ديوار خانه آنها بيفتد! و اين منت را بر سر شما بگذارند كه همواره جوياى حال و وضع شما بوديم! و در آخرين جمله مى‌افزايد: «و اگر در ميان شما باشند جز اندكى پيكار نمى‌كنند» (وَ لَوْ كانُوا فِيكُمْ ما قاتَلُوا إِلَّا قَلِيلًا).

نه از رفتن آنها نگران باشيد، نه از وجودشان خوشحال، كه افرادى بى‌ارزش و بى‌خاصيتند و نبودنشان از بودنشان بهتر!

(آيه ٢١)- نقش مؤمنان راستين در جنگ احزاب: تاكنون از گروههاى مختلف و برنامه‌هاى آنها در غزوه «احزاب» سخن به ميان آمد.

قرآن مجيد در پايان اين سخن از «مؤمنان راستين» و روحيه عالى و پايمردى و استقامت و ساير ويژگيهاى آنان در اين جهاد بزرگ، سخن مى‌گويد.

و مقدمه اين بحث را از شخص پيامبر اسلام كه پيشوا و بزرگ و اسوه آنان بود شروع مى‌كند، مى‌گويد: «براى شما در (زندگى) رسول خدا (و عملكرد او در ميدان احزاب) سرمشق نيكويى بود براى آنها كه اميد به (رحمت) خدا و روز رستاخيز دارند و خدا را بسيار ياد مى‌كنند» (لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً).