مى‌فرمايد: «آيا نديدند كه ما آب را به سوى زمينهاى خشك مى‌رانيم، و به وسيله آن زراعتهايى مى‌رويانيم كه هم چارپايانشان از آن مى‌خورند، و هم خودشان تغذيه مى‌كنند؟ آيا نمى‌بينند»؟ (أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْماءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ أَ فَلا يُبْصِرُونَ).

(آيه ٢٨)- و از آنجا كه آيات گذشته مجرمان را تهديد به انتقام، و مؤمنان را بشارت به امامت و پيشوايى و پيروزى مى‌داد، در اينجا كفار از روى غرور و نخوت اين سؤال را مطرح مى‌كنند كه اين وعده‌ها و وعيدها كى عملى خواهد شد؟

چنانكه قرآن مى‌فرمايد: «آنان مى‌گويند: اگر راست مى‌گوييد اين پيروزى شما كى خواهد بود»؟! (وَ يَقُولُونَ مَتى‌ هذَا الْفَتْحُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ).

(آيه ٢٩)- قرآن بلافاصله به آنها پاسخ مى‌گويد و به پيامبر دستور مى‌دهد:

«بگو: روز پيروزى (فرا مى‌رسد، اما در آن روز) ايمان آوردن سودى به حال كافران نخواهد داشت، و به آنها هيچ مهلت داده نمى‌شود»! (قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمانُهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ).

يعنى؛ اگر منظورتان اين است كه صدق وعده‌هاى الهى را كه از زبان پيامبر شنيده‌ايد ببينيد و ايمان بياوريد، آن روز ديگر دير شده است، و ايمان براى شما هيچ فايده‌اى ندارد.

(آيه ٣٠)- سر انجام در آخرين آيه با يك تهديد گويا و پر معنى سخن را پايان داده، مى‌گويد: اى پيامبر! «اكنون كه چنين است از آنها روى بگردان و منتظر باش، آنها نيز منتظرند» (فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ).

حالا كه نه بشارت در آنها اثر مى‌كند و نه انذار، نه اهل منطقند تا با مشاهده آثار الهى در پهنه آفرينش، او را بشناسند و غير او را پرستش نكنند و نه وجدانى بيدار دارند كه از درون جان به نغمه توحيد گوش فرا دهند، از آنها روى بگردان. تو منتظر رحمت خدا باش و آنها منتظر عذاب او، كه آنها فقط لايق عذابند! «پايان سوره سجده»