طرز بر خورد انسانى، بر جرأت و جسارتش بيفزايد لذا در دنباله آيه به صورت يك استثنا مى‌فرمايد: «مگر كسانى از آنها كه مرتكب ظلم و ستم شدند» (إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ).

همانها كه بر خود و ديگران ظلم كردند و بسيارى از آيات الهى را كتمان نمودند تا مردم به اوصاف پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله آشنا نشوند.

و در آخر آيه يكى از مصداقهاى روشن «مجادله به احسن» را كه مى‌تواند الگوى زنده‌اى براى اين بحث باشد به ميان آورده، مى‌فرمايد: «بگوييد ما به تمام آنچه از سوى خدا بر ما و شما نازل شده است ايمان داريم، معبود ما و شما يكى است، و در برابر او تسليم هستيم» (وَ قُولُوا آمَنَّا بِالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ).

(آيه ٤٧)- اين آيه به عنوان تأكيد بر اصول چهارگانه‌اى كه در آيه قبل آمد، مى‌فرمايد: «و اين گونه كتاب [قرآن‌] را بر تو نازل كرديم» (وَ كَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ).

آرى! اين قرآن بر اساس وحدت معبود، وحدت دعوت همه پيامبران راستين تسليم بى‌قيد و شرط در برابر فرمان حق، و مجادله با بهترين شيوه‌ها نازل شده.

سپس مى‌افزايد: «كسانى كه كتاب (آسمانى) به آنها داده‌ايم (و به راستى به آن پايبند و معتقدند) به اين كتاب ايمان مى‌آورند» (فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ).

چرا كه هم نشانه‌هاى آن را در كتب خود يافته‌اند، و هم محتوايش را از نظر اصول كلى هماهنگ با محتواى كتب خود مى‌بينند.

بعد مى‌افزايد: «و گروهى از اينها (از اهل مكه و مشركان عرب) نيز به آن ايمان مى‌آورند» (وَ مِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ).

و در پايان در مورد كافران هر دو گروه مى‌گويد: «آيات ما را جز كافران انكار نمى‌كنند» (وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ).

آنها به خاطر لجاجت و تعصب و تقليد كور كورانه از نياكان، و يا براى حفظ