برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٦ - محتواى سوره
در پايان آيه به عنوان تأكيد مىافزايد: «اين كار براى خدا سهل و آسان است» (إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ).
چرا كه تجديد حيات در برابر ايجاد روز نخست مسأله سادهترى محسوب مىشود، گر چه ساده و مشكل در برابر كسى كه قدرتش بىانتهاست مفهومى ندارد.
(آيه ٢٠)- قرآن همچنان بحث معاد را تعقيب مىكند و در اين آيه مردم را به «سير آفاقى» در مسأله معاد دعوت مىكند در حالى كه آيه قبل، بيشتر جنبه «سير انفسى» داشت.
مىفرمايد: «بگو: در زمين بگرديد و بنگريد خداوند چگونه آفرينش را آغاز كرده است؟ سپس خداوند (به همين گونه) جهان آخرت را ايجاد مىكند» (قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ يُنْشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ).
چرا كه او با خلقت نخستين، قدرتش را بر همگان ثابت كرده است، آرى «خداوند بر هر چيز تواناست» (إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ).
هم اين آيه و هم آيه قبل از آن، امكان معاد را از طريق وسعت قدرت خداوند اثبات مىكند.
(آيه ٢١)- سپس به ذكر يكى از مسائل مربوط به معاد مىپردازد، و آن مسأله رحمت و عذاب است مىگويد: «او در قيامت هر كس را بخواهد (و مستحق بداند) مجازات مىكند، و هر كس را بخواهد (و لايق ببيند) مورد رحمت قرار مىدهد، و به سوى او بازگشت مىكنيد» (يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَرْحَمُ مَنْ يَشاءُ وَ إِلَيْهِ تُقْلَبُونَ).
با اين كه رحمت الهى بر غضبش پيشى گرفته اما در اينجا نخست سخن از عذاب مىگويد بعد رحمت، چرا كه در مقام تهديد است.
(آيه ٢٢)- در تكميل اين بحث كه عذاب و رحمت به دست خداست، و باز گشت همه به سوى اوست، مىافزايد: اگر تصور كنيد مىتوانيد از قلمرو حكومت خداوند بيرون رويد و چنگال مجازات گريبان شما را نگيرد، سخت در اشتباهيد چرا كه «شما نمىتوانيد بر اراده خداوند چيره شويد و از دست قدرت او در زمين يا آسمان فرار كنيد» (وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ).