برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٥ - انذار بستگان نزديك (حديث يوم الدّار)
شعرا غالبا طالب عيش و نوشند، و در بند زلف و خال يار- مخصوصا شاعرانى كه در آن عصر و در محيط حجاز مىزيستند چنانكه از نمونه اشعارشان پيداست.
و به همين دليل «شعرا (كسانى هستند كه) گمراهان از آنها پيروى مىكنند» (وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ).
(آيه ٢٢٥)- سپس به دنبال آن اين جمله را اضافه مىكند: «آيا نديدى كه آنها در هر وادى سر گردانند»؟! (أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ).
آنها غرق پندارها و تشبيهات شاعرانه خويشتند، حتى هنگامى كه قافيهها آنها را به اين سمت و آن سمت بكشاند، در هر وادى سر گردان مىشوند.
هنگامى كه از كسى راضى و خشنود شوند او را با مدايح خود به اوج آسمانها مىبرند، هر چند شيطان لعينى باشد! و هنگامى كه از كسى برنجند چنان به هجو او مىپردازند كه گويى مىخواهند او را به اسفل السافلين بكشانند، هر چند موجودى آسمانى و پاك باشد.
(آيه ٢٢٦)- به علاوه شاعران معمولا مردان بزمند نه جنگاوران رزم، اهل سخنند نه عمل، لذا در اين آيه اضافه مىكند: «و (آيا نمىبينى كه) آنها سخنانى مىگويند كه عمل نمىكنند» (وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ).
اما پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله سر تا پا عمل است، و حتى دشمنان او وى را به عزم راسخ و استقامت عجيبش و اهميت دادن به جنبههاى عملى مسائل مىستايند شاعر كجا و پيامبر اسلام كجا؟
(آيه ٢٢٧)- ولى از آنجا كه در ميان شاعران افراد پاك و هدفدارى پيدا مىشوند كه اهل عمل و حقيقتند، و دعوت كننده به راستى و پاكى- هر چند از اين قماش شاعران در آن محيط كمتر يافت مىشد- قرآن براى اين كه حق اين هنرمندان با ايمان و تلاشگران صادق، ضايع نگردد، با يك استثنا صف آنها را از ديگران جدا كرده، مىگويد: «مگر كسانى كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دادهاند» (إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ).