اشاره به وظيفه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در برابر اين متعصبان لجوج كرده، مى‌گويد: «ما تو را جز به عنوان بشارت دهنده و انذار كننده نفرستاديم» (وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً).

اگر آنها دعوت تو را نپذيرفتند ايرادى بر تو نيست، تو وظيفه خود را كه بشارت و انذار است انجام دادى.

اين سخن هم وظيفه پيامبر را مشخص مى‌كند و هم تسلّى خاطرى براى او است، و هم نوعى تهديد و بى‌اعتنايى به اين گروه گمراه مى‌باشد.

(آيه ٥٧)- سپس به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستور مى‌دهد كه به آنها «بگو: من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشى از شما نمى‌طلبم» (قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ).

بعد اضافه مى‌كند: «مگر كسى كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگزيند» اين پاداش من است‌ (إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا).

يعنى تنها اجر و پاداش من هدايت شماست، آن هم از روى اراده و اختيار نه اكراه و اجبار، و اين تعبير نهايت لطف و محبت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را نسبت به پيروانش روشن مى‌سازد، چرا كه مزد خود را سعادت و خوشبختى آنان مى‌شمرد.

(آيه ٥٨)- اين آيه تكيه‌گاه اصلى پيامبر را روشن مى‌سازد، مى‌فرمايد:

«و توكل بر خداوندى كن كه زنده است و هرگز نمى‌ميرد» (وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لا يَمُوتُ).

با داشتن اين تكيه‌گاه و پناهگاه نه نيازى به اجر و پاداش آنها دارى، و نه وحشتى از ضرر و زيان و توطئه آنان.

و اكنون كه چنين است «تسبيح و حمد او به جا آور» از نقصها منزه بشمر، و در برابر همه كمالات او را ستايش كن‌ (وَ سَبِّحْ بِحَمْدِهِ).

سپس اضافه مى‌كند: از كار شكنى و توطئه‌هاى دشمنان نگران مباش «همين بس كه خداوند از گناهان بندگانش آگاه است» و به موقع حساب آنها را مى‌رسد (وَ كَفى‌ بِهِ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبِيراً).

(آيه ٥٩)- اين آيه بيان قدرت پروردگار در پهنه جهان هستى است و توصيف ديگرى است از اين تكيه‌گاه مطمئن، مى‌فرمايد: «او كسى است كه‌