و دستها و پاهايشان بر ضد آنان به اعمالى كه مرتكب شدند گواهى مى‌دهند» (يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ).

زبان آنها بى‌آنكه خودشان مايل باشند به گردش در مى‌آيد و حقايق را باز گو مى‌كند.

دست و پاى آنها نيز به سخن در مى‌آيد و حتى طبق آيات قرآن پوست تن آنها سخن مى‌گويد.

آرى! در آنجا كه روز آشكار شدن همه پنهانيهاست ظاهر مى‌شوند.

(آيه ٢٥)- سپس مى‌گويد: «آن روز خداوند جزاى واقعى آنها را بى‌كم و كاست به آنها مى‌دهد» (يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ).

و در آن روز «مى‌دانند كه خداوند حقّ آشكار است» (وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ).

اگر امروز، و در اين دنيا، در حقانيت پروردگار شك و ترديد كنند، يا مردم را به گمراهى بكشانند در آن روز نشانه‌هاى عظمت و قدرت و حقانيتش آن چنان واضح مى‌شود كه سر سخت‌ترين لجوجان را وادار به اعتراف مى‌كند.

(آيه ٢٦)- نوريان مر نوريان را طالبند! ... اين آيه در حقيقت تعقيب و تأكيدى بر آيات افك و آيات قبل از آن است و بيان يك سنت طبيعى در جهان آفرينش مى‌باشد كه تشريع نيز با آن هماهنگ است.

مى‌فرمايد: «زنان ناپاك از آن مردان ناپاكند، همان گونه كه مردان ناپاك، به زنان ناپاك تعلّق دارند» (الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ).

و در نقطه مقابل نيز «زنان پاك به مردان پاك تعلق دارند، و مردان پاك از آن زنان پاكند» (وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ).

و در پايان آيه به گروه اخير يعنى مردان و زنان پاكدامن اشاره كرده، مى‌گويد:

«آنها از نسبتهاى نادرستى كه به آنان داده مى‌شود مبرّا هستند» (أُولئِكَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا يَقُولُونَ).

و به همين دليل «آمرزش و مغفرت الهى و همچنين روزى پر ارزش براى‌