سپس براى اين كه حقيقت اين سخن آشكارتر گردد، قرآن مى‌گويد: چه بسيارند كسانى كه ظاهرا چشم بيان و گوش شنوا دارند اما در واقع كوران و كرانند، «چرا كه چشمهاى ظاهر نابينا نمى‌شود، بلكه دلهايى كه در سينه‌ها جاى دارد، بينايى را از دست مى‌دهد» (فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ).

در حقيقت آنها كه چشم ظاهرى خويش را از دست مى‌دهند، كور و نابينا نيستند و گاه روشن دلانى هستند از همه آگاه‌تر، نابينايان واقعى كسانى هستند كه چشم قلبشان كور شده و حقيقت را درك نمى‌كنند! لذا در روايتى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: «بدترين نابينايى، نابينايى دل است»!

(آيه ٤٧)- در اين آيه چهره ديگرى از جهالت و بى‌خبرى كور دلان بى‌ايمان را ترسيم كرده، مى‌گويد: «آنها با عجله از تو تقاضاى عذاب مى‌كنند» و مى‌گويند: اگر راست مى‌گويى پس چرا مجازات الهى دامان ما را نمى‌گيرد؟ (وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ).

در پاسخ به آنها بگو: زياد عجله نكنيد: «خداوند هرگز از وعده خود تخلف نخواهد كرد»! (وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ).

براى او يك ساعت و يك روز و يك سال فرق نمى‌كند: «چرا كه يك روز در نزد پروردگار تو همانند هزار سال از سالهايى است كه شما مى‌شمريد» (وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ).

(آيه ٤٨)- در اين آيه بار ديگر روى همان مسأله‌اى كه در چند آيه قبل تكيه شده بود تأكيد مى‌كند و به كافران لجوج اين چنين هشدار مى‌دهد: «چه بسيار شهرها و آباديها كه به آنها مهلت دادم در حالى كه ستمگر بودند (مهلت دادم تا اين كه بيدار شوند و هنگامى كه بيدار نشدند باز هم مهلت دادم تا در ناز و نعمت فرو روند) اما ناگهان آنها را زير ضربات مجازات گرفتم» (وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَمْلَيْتُ لَها وَ هِيَ ظالِمَةٌ ثُمَّ أَخَذْتُها).