قرآن در دنباله همين سخن مى‌گويد: «و شما را با بديها و خوبيها آزمايش مى‌كنيم، و سر انجام به سوى ما باز گردانده مى‌شويد» (وَ نَبْلُوكُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَيْرِ فِتْنَةً وَ إِلَيْنا تُرْجَعُونَ). البته آزمايش به وسيله بلاها سخت‌تر است.

جايگاه اصلى شما اين جهان نيست، بلكه جاى ديگر است؛ شما تنها براى دادن امتحانى در اينجا مى‌آييد و پس از پايان امتحان و كسب تكامل لازم به جايگاه اصلى خود كه سراى آخرت است خواهيد رفت.

(آيه ٣٦)- باز در اينجا به بحثهاى ديگر در ارتباط با موضع‌گيرى مشركان در برابر پيامبر اسلام (ص) بر خورد مى‌كنيم، كه بيانگر طرز تفكر انحرافى آنها در مسائل اصولى است نخست مى‌گويد: «و هنگامى كه كافران تو را مى‌بينند كارى جز مسخره كردن تو ندارند» (وَ إِذا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً).

آنها با بى‌اعتنايى به تو اشاره كرده، مى‌گويند: «آيا اين همان كسى است كه خدايان و بتهاى شما را (به بدى) ياد مى‌كند»؟ (أَ هذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ).

«در حالى كه خود ذكر خداوند رحمان را انكار مى‌كنند» (وَ هُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمنِ هُمْ كافِرُونَ).

تعجب در اين است كه اگر كسى از اين بتهاى سنگى و چوبى بد گويى كند- نه بد گويى بلكه حقيقت را بيان نمايد و بگويد اينها موجودات بى‌روح و فاقد شعور و بى‌ارزش هستند- تعجب مى‌كنند، اما اگر كسى منكر خداوند بخشنده و مهربانى شود كه آثار رحمتش پهنه جهان را گرفته و در هر چيز دليلى بر عظمت و رحمت اوست براى آنها جاى تعجب نيست.

(آيه ٣٧)- سپس به يكى ديگر از كارهاى زشت و بى‌رويه اين انسانهاى بى‌بند و بار اشاره كرده، مى‌فرمايد: «انسان از عجله آفريده شده» (خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ).

در حقيقت تعبير «خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ» يك نوع تأكيد است؛ يعنى آن چنان انسان عجول است كه گويى از «عجله» آفريده شده، و تار و پود وجودش از آن تشكيل يافته! و به راستى بسيارى از مردم عادى چنينند هم در خير عجولند