برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٢ - فضيلت تلاوت سوره

معجزات به كفر و انكار ادامه مى‌دادند و عذاب شديد الهى دامنشان را مى‌گرفت، آيا نمى‌دانند اگر اينها نيز همين راه را بروند همان سرنوشت در انتظارشان است.

(آيه ١٣٤)- به هر حال اين بهانه جويان مردمى حق طلب نيستند بلكه دائما در فكر بهانه گيرى تازه‌اى مى‌باشند حتى «اگر ما آنها را قبل از نزول اين قرآن و آمدن پيامبر اسلام مجازات و هلاك مى‌كرديم در قيامت مى‌گفتند: پروردگارا! چرا پيامبرى براى ما نفرستادى، تا از آيات تو پيروى كنيم پيش از آن كه ذليل و رسوا شويم»؟! (وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌).

ولى اكنون كه اين پيامبر بزرگ با اين كتاب با عظمت به سراغ آنها آمده هر روز سخنى مى‌گويند و براى فرار از حق بهانه‌اى مى‌تراشند.

(آيه ١٣٥)- به آنها اخطار كن و «بگو: همه ما و شما در انتظاريم» (قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ).

ما انتظار وعده‌هاى الهى را در مورد شما داريم، شما هم در انتظار اين هستيد كه مشكلات و مصائب دامان ما را بگيرد.

«اكنون كه چنين است در انتظار باشيد»! (فَتَرَبَّصُوا).

«اما به زودى خواهيد دانست چه كسانى اهل راه مستقيم و آيين حقند و چه كسانى (به منزلگاه حق، و نعمت جاودان الهى) هدايت يافتند» (فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى‌).

و با اين جمله قاطع و پر معنى گفتگوى خود را با اين منكران لجوج و بهانه‌جو در اينجا پايان مى‌دهد.

«پايان سوره طه»