يا كمك و يار و ياورى مى‌طلبد؛ يا از تنهايى وحشت دارد. اما هيچ يك از اين مفاهيم در باره خدا معنى ندارد، نه قدرتش محدود است، نه حيات او پايان مى‌گيرد، نه ضعف و سستى در وجود او راه دارد و نه احساس تنهايى و نه نياز.

(آيه ٩٣)- به همين دليل در اين آيه مى‌گويد: «تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند بنده اويند» و سر بر فرمانش‌ (إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً).

و با اين كه همه بندگان جان و دل بر كف او هستند، نيازى به اطاعت و فرمانبردارى آنها ندارد بلكه آنها هستند كه نيازمندند.

(آيه ٩٤)- «او همه آنها را شماره كرده و دقيقا تعداد آنها را مى‌داند» (لَقَدْ أَحْصاهُمْ وَ عَدَّهُمْ عَدًّا). يعنى هرگز تصور نكنيد كه با وجود اين همه بندگان چگونه ممكن است حساب آنها را داشته باشد.

(آيه ٩٥)- «و همه آنها روز رستاخيز تك و تنها در محضر او حاضر مى‌شوند» (وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً).

بنابراين هم مسيح، هم عزير، هم فرشتگان و هم تمامى انسانها مشمول اين حكم عمومى او هستند با اين حال چه نازيباست كه فرزندى براى او قائل شويم؛ و چه اندازه ذات پاك او را از اوج عظمت به پايين مى‌آوريم.

(آيه ٩٦)- ايمان سر چشمه محبوبيت! در اين آيه و دو آيه بعد باز هم سخن از مؤمنان با ايمان و نيز ظالمان و ستمگران بى‌ايمان، و سخن از قرآن و بشارتها و انذارهاى آن است.

نخست مى‌فرمايد: «مسلما كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام داده‌اند خداوند رحمان محبتى براى آنان در دلها قرار مى‌دهد» (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا).

ايمان و عمل صالح بازتابى دارد به وسعت عالم هستى، و شعاع محبوبيت حاصل از آن تمام پهنه آفرينش را فرا مى‌گيرد، ذات پاك خداوند چنين كسانى را دوست دارد، نزد همه اهل آسمان محبوبند، و اين محبت در قلوب انسانهايى كه در