برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٥ - شهادت يحيى!
(آيه ٢٢)- مريم در كشاكش سختترين طوفانهاى زندگى: «سر انجام مريم باردار شد» (فَحَمَلَتْهُ). و آن فرزند موعود در رحم او جاى گرفت.
«اين امر سبب شد كه او (از بيت المقدس) به مكان دور دستى برود» (فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا).
او در اين حالت در ميان يك بيم و اميد، يك حالت نگرانى توأم با سرور به سر مىبرد، گاهى به اين مىانديشيد كه اين حمل سر انجام فاش خواهد شد، چه كسى از من قبول مىكند زنى بدون داشتن همسر باردار شود، من با اين اتهام چه كنم؟
اما از سوى ديگر، احساس مىكرد كه اين فرزند پيامبر موعود الهى است يك تحفه بزرگ آسمانى مىباشد، خداوندى كه مرا به چنين فرزندى بشارت داده و با چنين كيفيت معجز آسايى او را آفريده چگونه تنهايم خواهد گذاشت؟
(آيه ٢٣)- هر چه بود دوران حمل پايان گرفت، گر چه در اين حالت زنان به آشنايان و دوستان خود پناه مىبرند تا براى تولد فرزند به آنها كمك كنند، ولى چون وضع مريم يك وضع استثنايى بود و هرگز نمىخواست كسى وضع حمل او را ببيند، با آغاز درد زائيدن، راه بيابان را پيش گرفت.
قرآن در اين زمينه مىگويد: «درد وضع حمل، او را به كنار درخت خرمايى كشاند» (فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ إِلى جِذْعِ النَّخْلَةِ).
كه تنها بدنهاى از آن درخت باقى مانده، يعنى درختى خشكيده بود.
در اين حالت، توفانى از غم و اندوه، سراسر وجود پاك مريم را فرا گرفت. به قدرى اين توفان سخت بود كه اين بار بر دوشش سنگينى مىكرد كه بىاختيار «گفت: اى كاش پيش از اين مرده بودم و بكلى فراموش مىشدم»! (قالَتْ يا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هذا وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيًّا).
بديهى است تنها ترس تهمتهاى آينده نبود كه قلب مريم را مىفشرد، مشكلات و مصائب ديگر مانند وضع حمل بدون قابله و دوست و ياور، در بيابانهاى تنهاى تنها، نبودن محلى براى استراحت، آبى براى نوشيدن و غذا براى