چرا كه غلبه خوف بر اميد، انسان را به يأس و سستى مى‌كشاند. و غلبه رجا و طمع انسان را به غرور و غفلت وا مى‌دارد، و اين هر دو دشمن حركت تكاملى انسان در سير او به سوى خداست.

آخرين و هشتمين ويژگى آنها اين است كه: «و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند» (وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ).

نه تنها از اموال خويش به نيازمندان مى‌بخشند كه از علم و دانش، نيرو و قدرت، رأى صائب و تجربه و اندوخته‌هاى فكرى خود، از نيازمندان مضايقه ندارند.

(آيه ١٧)- در اين آيه به پاداش عظيم و مهم مؤمنان راستين كه داراى نشانه‌هاى مذكور در دو آيه قبل هستند پرداخته، با تعبير جالبى كه حكايت از اهميت فوق العاده پاداش آنان مى‌كند، مى‌فرمايد: «هيچ كس نمى‌داند چه پاداشهاى مهمى كه مايه روشنى چشمهاست براى آنها نهفته شده»! (فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ).

«اين پاداش كارهايى است كه انجام مى‌دادند» (جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ).

در حديثى مى‌خوانيم كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌گويد: «خدا مى‌فرمايد: من براى بندگان صالحم نعمتهائى فراهم كرده‌ام كه هيچ چشمى نديده، و هيچ گوشى نشنيده، و بر فكر كسى نگذشته است»!

(آيه ١٨)- اين آيه مقايسه‌اى را كه در آيات گذشته بود بطور صريحتر روشن مى‌سازد مى‌گويد: «آيا كسى كه با ايمان باشد همانند كسى است كه فاسق است؟! نه هرگز اين دو برابر نيستند» (أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ).

در اين آيه، «فاسق» در مقابل «مؤمن» قرار گرفته، و اين دليل بر آن است كه فسق، مفهوم گسترده‌اى دارد كه هم كفر را شامل مى‌شود، و هم گناهان ديگر را.

(آيه ١٩)- اين آيه، اين عدم مساوات را به صورت گسترده‌ترى بيان كرده، مى‌فرمايد: «اما آنها كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند باغهاى بهشت جاويدان از آن آنها خواهد بود» (أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ‌