سپس مى‌افزايد: «و از آسمان آبى نازل مى‌كند كه زمين را بعد از مرگش حيات مى‌بخشد» (وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها).

در پايان آيه به عنوان تأكيد مى‌افزايد: «در اين امور آيات و نشانه‌هايى است براى جمعيتى كه تعقل و انديشه مى‌كنند» (إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ).

آنها هستند كه مى‌فهمند در اين برنامه حساب شده دست قدرتى در كار است و هرگز نمى‌تواند معلول تصادفها و ضرورتهاى كور و كر باشد.

(آيه ٢٥)- در اين آيه بحث از آيات آفاقى را در زمينه تدبير نظام آسمان و زمين و ثبات و بقاى آنها ادامه داده، مى‌فرمايد: «و از آيات او اين است كه آسمان و زمين به فرمان او بر پاست» (وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ تَقُومَ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ بِأَمْرِهِ).

يعنى نه تنها آفرينش آسمانها كه در آيات قبل به آن اشاره شد آيتى است كه بر پايى و ادامه نظام آنها نيز آيتى ديگر مى‌باشد، چه اين كه اين اجرام عظيم در گردش منظم خود احتياج به امور زيادى دارد كه مهمترين آنها محاسبه پيچيده تعادل نيروى جاذبه و دافعه است.

و در پايان اين آيه با استفاده از زمينه بودن «توحيد» براى «معاد» بحث را به اين مسأله منتقل ساخته، مى‌فرمايد: «سپس هنگامى كه شما را (در قيامت) از زمين فرا خواند ناگهان همه خارج مى‌شويد» و در صحنه محشر حضور مى‌يابيد (ثُمَّ إِذا دَعاكُمْ دَعْوَةً مِنَ الْأَرْضِ إِذا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ).

(آيه ٢٦)- توحيد مالكيت خداوند: در آيات گذشته بحثهايى پيرامون «توحيد خالقيت» و «توحيد ربوبيت» آمده بود، و اين آيه، از يكى از شاخه‌هاى توحيد كه «توحيد مالكيت» است سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: «تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند از آن او مى‌باشند» (وَ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

و چون همه از آن اويند «همگى در برابر او خاضع و مطيعند» (كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ).

يعنى از نظر قوانين آفرينش زمام امر همه در دست اوست و همه خواه ناخواه تسليم قوانين او در جهان تكوينند.

دليل اين «مالكيت» همان خالقيت و ربوبيت اوست: كسى كه در آغاز