(آيه ٢٥)- آسمان با ابرها شكافته مى‌شود! باز در اينجا بحث در باره قيامت و سر نوشت مجرمان در آن روز ادامه مى‌يابد نخست مى‌گويد: روز گرفتارى و اندوه مجرمان «روزى است كه آسمان با ابرها از هم مى‌شكافد و فرشتگان پى در پى نازل مى‌شوند»! (وَ يَوْمَ تَشَقَّقُ السَّماءُ بِالْغَمامِ وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا).

اين آيه در حقيقت پاسخى است به يكى ديگر از بهانه جوييهاى مشركان، زيرا آنها انتظار داشتند خداوند و فرشتگان، طبق اساطير و افسانه‌هايشان، در ميان ابرها به سراغشان بيايند و آنها را به سوى حق دعوت كنند، در اسطوره‌هاى يهود نيز آمده كه گاه خداوند در لا بلاى ابرها ظاهر مى‌شد! در مورد شكافته شدن آسمان با ابرها ممكن است بگوييم: از يك سو پرده‌هاى جهان ماده از مقابل چشم انسان كنار برود و عالم ماوراء طبيعت را مشاهده كند، و از سوى ديگر كرات آسمانى متلاشى شوند و ابرهاى انفجارى آشكار گردند، و در لابلاى آنها شكافهايى نمايان باشد، آن روز، روز پايان اين جهان و آغاز رستاخيز است، روز بسيار دردناكى است براى مجرمان بى‌ايمان و ستمكاران لجوج.

(آيه ٢٦)- سپس به يكى از روشنترين مشخصات آن روز پرداخته، مى‌گويد:

«حكومت حقيقى در آن روز از آن خداوند رحمان است» (الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمنِ).

حتى آنها كه در اين جهان نوعى حكومت مجازى و محدود و فانى و زود گذر داشتند نيز از صحنه حكومت كنار مى‌روند، و حاكميت از هر نظر و در تمام جهات مخصوص ذات پاك او مى‌شود.

و به همين دليل «آن روز روز سختى براى كافران خواهد بود» (وَ كانَ يَوْماً عَلَى الْكافِرِينَ عَسِيراً). در حالى كه براى مؤمنان بسيار سهل و آسان است.

آيه ٢٧- شأن نزول: در عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دو نفر دوست در ميان مشركان به نام «عقبه» و «ابى» بودند هر زمان عقبه از سفر مى‌آمد غذايى ترتيب مى‌داد و اشراف قومش را دعوت مى‌كرد و در عين حال دوست مى‌داشت به محضر