اين است كه «فرشتگان رحمت به استقبال آنها مى‌شتابند» (و به آنها تبريك و شاد باش مى‌گويند و بشارت مى‌دهند) اين همان روزى است كه به شما وعده داده مى‌شد» (وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ هذا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ).

(آيه ١٠٤)- آن روز كه آسمانها در هم پيچيده مى‌شود! در آيه قبل خوانديم، مؤمنان راستين از «فزع اكبر» (وحشت بزرگ) غمگين نمى‌شوند؛ اين آيه توصيفى از آن روز وحشت‌انگيز كرده است، و در حقيقت علت عظمت اين وحشت را مجسم مى‌سازد، مى‌گويد: اين امر «روزى، تحقق مى‌يابد كه ما آسمان را در هم مى‌پيچيم همان گونه كه طومار نامه‌ها در هم پيچيده مى‌شود»! (يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ).

در اين آيه تشبيه لطيفى نسبت به در نورديدن طومار عالم هستى در پايان دنيا شده است، در حال حاضر اين طومار گشوده شده و تمام نقوش و خطوط آن خوانده مى‌شود و هر يك در جايى قرار دارد، اما هنگامى كه فرمان رستاخيز فرا رسد، اين طومار عظيم با تمام خطوط و نقوشش، در هم پيچيده خواهد شد.

سپس اضافه مى‌كند: «همان گونه كه ما در آغاز آن را ايجاد كرديم باز هم بر مى‌گردانيم» و اين كار مشكل و سختى در برابر قدرت عظيم ما نيست‌ (كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ).

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «اين وعده‌اى است كه ما داده‌ايم و قطعا آن را انجام خواهيم داد» (وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ).

از بعضى روايات استفاده مى‌شود كه منظور از باز گشت خلق به صورت اول آن است كه انسانها بار ديگر پا برهنه و عريان- آن گونه كه در آغاز آفرينش بودند- باز مى‌گردند و اين يكى از چهره‌هاى بازگشت آفرينش به صورت نخست است.

(آيه ١٠٥)- حكومت زمين از آن صالحان خواهد بود: بعد از آن كه در آيات گذشته به قسمتى از پاداشهاى اخروى مؤمنان صالح اشاره شد در اين آيه و آيه بعد به يكى از روشنترين پاداشهاى دنيوى آنها كه «حكومت روى زمين» است با بيان شيوايى اشاره كرده، مى‌گويد: «و در زبور بعد از ذكر چنين نوشتيم كه سر انجام‌