برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - فضيلت تلاوت سوره

(آيه ٣١)- سپس موسى هدف خود را از تعيين هارون به وزارت و معاونت چنين بيان مى‌كند: خداوندا! «پشتم را با او محكم كن» (اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي).

(آيه ٣٢)- و براى تكميل اين مقصد، تقاضا مى‌كند: «و او را در كار من شريك گردان» (وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي).

هم شريك در مقام رسالت باشد، و هم در پياده كرده اين برنامه بزرگ شركت جويد، ولى به هر حال او پيرو موسى در تمام برنامه‌ها بود و موسى امام و پيشواى او.

(آيه ٣٣)- سر انجام نتيجه خواسته‌هاى خود را چنين بيان مى‌كند: «تا تو را بسيار تسبيح گوييم» (كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً).

(آيه ٣٤)- «و تو را بسيار ياد كنيم» (وَ نَذْكُرَكَ كَثِيراً).

(آيه ٣٥)- چرا كه «تو هميشه از حال ما آگاه بوده‌اى» (إِنَّكَ كُنْتَ بِنا بَصِيراً).

(آيه ٣٦)- از آنجا كه موسى در اين تقاضاهاى مخلصانه‌اش نظرى جز خدمت بيشتر و كاملتر نداشت، خداوند تقاضاى او را در همان وقت اجابت فرمود «به او گفت: آنچه را خواسته بودى به تو داده شد اى موسى»! (قالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى‌).

در واقع در اين لحظات حساس و سرنوشت‌ساز هر چه لازم داشت يكجا از خدا در خواست كرد، و او نيز ميهمانش را گرامى داشت و همه خواسته‌هاى او را در يك جمله كوتاه با ندايى حياتبخش اجابت كرده بى‌آنكه در آن قيد و شرط يا چون و چرايى كند.

(آيه ٣٧)- چه خداى مهربانى! در اينجا خداوند به يكى ديگر از فصول زندگانى موسى (ع) اشاره مى‌كند كه مربوط به دوران كودكى او و نجات اعجاز آميزش از چنگال خشم فرعونيان است، اين فصل گر چه از نظر تسلسل تاريخى قبل از فصل رسالت و نبوت بوده، اما چون به عنوان شاهد براى شمول نعمتهاى خداوند، نسبت به موسى (ع) از آغاز عمر، ذكر شده، در درجه دوم اهميت نسبت به موضوع رسالت مى‌باشد.