(آيه ٣)- در اين آيه هدف نزول قرآن را چنين شرح مى‌دهد: ما قرآن را «جز براى يادآورى كسانى كه از خدا مى‌ترسند» نازل نكرديم‌ (إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى‌).

تعبير «من يخشى» نشان مى‌دهد تا يك نوع احساس مسؤوليت (خشيت و ترس) در آدمى نباشد، پذيراى حقايق نخواهد شد.

(آيه ٤)- سپس به معرفى خداوندى كه «نازل كننده قرآن» است مى‌پردازد، تا از طريق شناخت او، عظمت قرآن آشكارتر شود، مى‌گويد: «اين قرآن از سوى كسى نازل شده كه خالق زمين و آسمانهاى بلند و بر افراشته است» (تَنْزِيلًا مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ وَ السَّماواتِ الْعُلى‌).

در حقيقت اين توصيف، اشاره به ابتدا و انتهاى نزول قرآن مى‌كند، انتهاى آن زمين و ابتدايش آسمانهاست.

(آيه ٥)- باز به معرفى پروردگار نازل كننده قرآن ادامه داده، مى‌گويد: او خداوندى است «رحمان كه فيض رحمتش همه جا را فرا گرفته، و بر عرش مسلط است» (الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌).

جمله فوق كنايه از تسلط پروردگار و احاطه كامل او نسبت به جهان هستى و نفوذ امر و فرمان و تدبيرش در سراسر عالم است.

(آيه ٦)- به دنبال «حاكميت» خدا بر عالم هستى از «مالكيت» او سخن مى‌گويد: «از آن اوست آنچه در آسمانها، و آنچه در زمين، و آنچه ميان اين دو، و آنچه در زير خاك (پنهان) است» (لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ الثَّرى‌).

(آيه ٧)- در اين آيه به چهارمين ركن يعنى «عالميت» او اشاره كرده، مى‌گويد: او آن قدر احاطه علمى دارد كه «اگر سخن آشكارا بگويى (يا مخفى كنى) او اسرار- و حتى پنهان‌تر از آن- را نيز مى‌داند» (وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفى‌).

(آيه ٨)- از مجموع آيات فوق شناخت اجمالى نسبت به نازل كننده قرآن در ابعاد چهار گانه «خلقت» و «حكومت» و «مالكيت» و «علم» حاصل مى‌گردد.