استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٧ - شرايط امام جماعت

سؤال ٣٢٧- فردى خود را عادل نمى‌داند؛ ولى مردم او را عادل مى‌دانند، آيا مى‌تواند با پيشنهاد مردم امام جماعت شود؟ در صورتى كه جواب مثبت است، آيا وظيفه دارد كه به مردم عدم عدالت خويش را اعلام دارد؟

جواب: امامت او اشكالى ندارد و لزومى ندارد چيزى به مردم بگويد.

سؤال ٣٢٨- شخصى امام جماعت مسجدى بوده است، تمام امور و شرايط امامت را دارا بوده و حتّى به درجه اجتهاد هم رسيده است؛ ولى اخيراً مبتلا به مرض درد زانو (آرتروز) شده است؛ اطبّاى متخصّص معالج وى مى‌گويند: «به هنگام نماز، بايستى مقدارى موضع سجده را بلند كند و روى آن سجده نمايد»؛ ولى بقيّه موارد (حمد و سوره و ركوع و غيره) را به خوبى انجام مى‌دهد. آيا اينجا از مصاديق اقتداى شخص ايستاده به نشسته است كه جايز نيست؟

جواب: از نظر ما دليلى بر عدم جواز نيست و ادلّه جماعت (و لو به اطلاق مقامى)، شامل چنين اشخاصى مى‌شود؛ بنابراين اقتدا به چنين كسى جايز است.

سؤال ٣٢٩- آيا ارتكاب خلاف شأن، مُسقِط عدالت است؟

جواب: كارهاى خلاف شأن مختلف است. در بعضى از موارد حرام و موجب سقوط عدالت و در بعضى موارد كراهت دارد و مسقط عدالت نيست.

سؤال ٣٣٠- آيا اجازه مى‌دهيد غير از زمان حجّ، پشت سر امام جماعت سنّى نماز جماعت خوانده شود؟

جواب: هرگاه به منظور ايجاد وحدت صفوف مسلمين باشد، اشكالى ندارد و نماز صحيح است.

سؤال ٣٣١- آيا اقتدا كردن به امام جماعتى كه از ميّتى تقليد ابتدايى مى‌كند، در حالى كه مرجع ما تقليد ابتدايى ميّت را اجازه نمى‌هد، جايز است؟

جواب: مجرّد تقليد ابتدايى از ميّت براى مأمومى كه اين تقليد را باطل مى‌داند، باعث باطل شدن نماز جماعت نمى‌شود، تا زمانى كه در اعمالى كه عمداً يا جهلًا