استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٤ - ٤- حدّ شرب خمر

در حقوق ايران به عنوان پايان‌نامه اين دوره مى‌باشم و با توجّه به مادّه ٥١٣ قانون تعزيرات سال ١٣٧٥ كه مقرّر مى‌دارد: «هر كس به مقدّسات اسلام و يا هر يك از انبياى عظام (عليهم السلام) يا ائمّه طاهرين (عليهم السلام) يا حضرت صدّيقه طاهره (عليها السلام) اهانت نمايد، اگر مشمول حكم ساب النّبى باشد اعدام مى‌شود و در غير اين صورت به حبس از يك تا پنج سال محكوم خواهد شد» سؤال اين است كه آيا از جنبه فقهى توهين به مقدّسات اسلام (غير از پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) و انبياى عظام يا ائمّه طاهرين (عليهم السلام) يا حضرت صدّيقه طاهره (عليها السلام)) مثلًا توهين به كعبه معظّمه يا مساجد و امثال آن مى‌تواند به سبّ النّبى (صلى الله عليه و آله) منجر شود و تحت اين عنوان مشمول مجازات اعدام گردد، يا بايد مجازات تعزيرى قسمت دوّم مادّه مزبور را مورد حكم قرار داد؟

جواب: توهين به ساير مقدّسات تعزير دارد؛ ولى در خصوص آلوده كردن خانه كعبه به نجاست روايات متعدّدى داريم كه حكم آن قتل است.

سؤال ١٤٢٥- آيا انسان مى‌تواند خود را به صفاتى كه به خودى خود خوب نيستند، مثل شقىّ، كثير الذّنوب و مانند آن معرّفى كند؟

جواب: جايز نيست.

سؤال ١٤٢٦- آيا لقب بد گذاشتن بر كسى جايز است؟

جواب: گذاشتن القاب زشت جايز نيست.

٤- حدّ شرب خمر

سؤال ١٤٢٧- آيا خوردن شراب به مقدار كم، در صورتى كه فقط و فقط براى معالجه باشد و به هيچ وجه هدف سكر در آن نباشد و توأم با استغفار و اكراه باشد و معالجه هم بدين طريق ميسّر شود، به نحوى كه هيچ دارويى نتواند تا اين حدّ مؤثّر باشد، و فى الواقع براى حفظ جان و بقاى وجود باشد و لاغير مجاز است؟

جواب: تنها در صورتى جايز است كه ضرورت قطعى پيدا كند و داروى‌