استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٩ - احكام حضانت

اين است كه مادر در مورد فرزند دختر تا ٧ سالگى و در مورد فرزند پسر تا دو سالگى اولويّت در حضانت دارد سپس در حضانتِ پدر است. از آنجا كه مادّه ١١٦٩ قانون مدنى با الهام از اين فتوا تنظيم شده است، محاكم دادگسترى نيز در موارد مطروحه در پرونده‌هاى جارى بر اين اساس عمل مى‌نمايند ولى اين امر چند مشكل اجرايى در بر دارد:

الف) تعلّق عاطفى فرزندان، اعمّ از پسر و دختر، در سنين پايين به مادر بيشتر است و گرفتن پسر بچّه‌هاى ٢ تا هفت‌ساله از مادر، در موارد زيادى موجب اخلال در مسائل تربيتى و عاطفى آنان مى‌شود.

ب) غالباً پدرهاى ازدواج نكرده در نگهدارى اين گونه كودكان دچار مشكلات مهمّى مى‌شوند و بيشتر به خاطر لجاجت، اصرار در گرفتن كودك دارند و بعد از تحويل غالباً كودك را به عمّه، يا مادربزرگ، يا يكى ديگر از اقوام مى‌سپارند و خود مباشرت در حضانت ندارند.

ج) به دليل تعلّق عاطفى شديد بين مادر و فرزند، در اغلب موارد گرفتن پسر بچّه ٣ يا ٤ ساله از مادر موجب عسر و حرج بر مادر است، در صورتى كه با حضانت مادر، پدر نيز از طريق اعمال ولايت و نظارت كلّى، با بچّه‌هاى خود ارتباط دارد و فشارى بر وى وارد نمى‌شود.

د) نگران‌كننده‌ترين نكته اين است كه در مواردى كه در يك خانواده بيش از يك فرزند وجود دارد، بچّه‌ها با هم مأنوس و وابسته مى‌باشند و جدا كردن بچّه‌هاى خردسال از يكديگر و سپردن بعضى به پدر و بعضى به مادر، فشار شديدى بر آنان وارد مى‌آورد.

از طرفى بر طبق فتاواى برخى از فقها، از جمله مرحوم آية اللّه العظمى خوئى (رحمه الله) اولويّت در حضانت تا سن ٧ سالگى، هم در دختر و هم در پسر، با مادر است و