ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٢١
٥١٢٩.بحار الأنوار عن محمّد بن عبد اللّه الخراسانيّ خاد دَخلَ رجُلٌ مِن الزَّنادِقَةِ على الرِّضا عليه السلام و عِندَهُ جَماعَةٌ ، فقالَ لَهُ أبو الحسنِ عليه السلام : أ رَأيْتَ إنْ كانَ القَولُ قَولَكُم ـ و ليسَ هُو كما تَقولونَ ـ أ لَسْنا و إيّاكُم شَرَعا سَواءً ، و لا يَضُرُّنا ما صَلَّيْنا و صُمْنا و زَكَّيْنا و أقْرَرْنا ؟ فسَكَتَ ، فقالَ أبو الحسنِ عليه السلام : إنْ يَكُنِ القَولُ قَوْلَنا ـ و هُو كما نَقولُ ـ أ لَسْتُم قد هَلَكْتُم و نَجَوْنا؟! [١]
٥١٣٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ مِمّا نُقِلَ عَنهُ ، و قيلَ لغَيرِهِ ـ: زَعَمَ المُنَجِّمُ و الطَّبيبُ كِلاهُما أنْ لا مَعادَ، فقلتُ: ذاكَ إلَيْكُما إنْ صَحّ قَولُكُما فلَستُ بخاسِرٍ أو صَحَّ قَولي فالوَبالُ علَيْكُما [٢]
١٠٧٩
عَجزُ العقُولِ عَن إنكارِ اللّه ِ
٥١٣١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الحَمدُ للّه ِ المُتَجلّي لخَلْقِهِ بخَلْقِهِ ، و الظّاهِرِ لقُلوبِهِم بحُجّتِهِ . [٣]
٥١٢٩.بحار الأنوار ـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه خراسانى خادم امام: جماعتى در خدمت امام رضا عليه السلام بودند، كه زنديقى وارد شد . حضرت به او فرمود : اگر سخن شما درست باشد ـ كه نيست ـ در اين صورت آيا نه اين است كه ما و شما يكسان هستيم و نماز و روزه و زكات و ايمان ما زيانى به ما نمى رساند؟ زنديق خاموش ماند . سپس امام رضا عليه السلام فرمود : اگر سخن ما درست باشد ـ كه هست ـ آيا شما به هلاكت درنيفتاده ايد و ما نجات نيافته ايم؟!
٥١٣٠.امام على عليه السلام ـ در ابيات زير كه منسوب به ايشان است و بعضى هم آنفرمود : {٠منجّم و طبيب هر دو ادعا كردند/ كه معادى در كار نيست، گفتم خود ببينيد } {٠اگر سخن شما درست باشد من زيان نكرده ام/ و اگر سخن من درست باشد، شما كيفر مى بينيد. }
١٠٧٩
ناتوانى خردها از انكار خدا
٥١٣١.امام على عليه السلام : ستايش خدايى را كه با آفرينشِ موجودات، بر جهانيان آشكار گشته و به برهان خويش، بر دلهاى آنان نمودار است .
٥١٣٢.امام على عليه السلام : ستايش خدايى را كه به امور پنهانى داناست و نشانه هاى آشكارى بر هستى او گواه است و ديدن او با بينايى چشم ظاهرى ممكن نيست ، پس ، نه چشمى كه او را نديده است، انكارش مى كند و نه دلى كه هستى او را اثبات مى كند، به كنه ذاتش پى مى برد ... پس اوست آن كه نشانه هاى هستى بر اقرار باطنى منكران او گواهى مى دهد .
[١] . بحار الأنوار: ٣/٣٦/١٢ .[٢] بحار الأنوار: ٧٨/٨٧/٩٢.[٣] . نهج البلاغة : الخطبة ١٠٨ .