ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٥٦٣

٥٦٤٢.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن زَهدَتْ نَفْسُهُ ، و قَلَّتْ رَغبَتُهُ ، و ماتَتْ شَهوَتُهُ ، و خَلَصَ إيمانُهُ ، و صدَقَ إيقانُهُ . [١]

٥٦٤٣.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن كانَ في يُسْرِهِ سَخِيّا شَكُورا ، خَيرُ النّاسِ مَن كانَ في عُسْرِهِ مُؤْثِرا صَبورا . [٢]

٥٦٤٤.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن أخرَجَ الحِرْصَ مِن قَلبِهِ ، و عَصى هَواهُ في طاعَةِ ربِّهِ . [٣]

٥٦٤٥.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن طَهَّرَ مِن الشّهَواتِ نَفْسَهُ ، و قَمَعَ غَضبَهُ ، و أرْضى ربَّهُ . [٤]

٥٦٤٦.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن إنْ اُغْضِبَ حَلُمَ ، و إنْ ظُلِمَ غَفَرَ ، و إنْ اُسِيءَ إلَيهِ أحْسَنَ . [٥]

٥٦٤٧.عنه عليه السلام : خَيرُ النّاسِ مَن تَحمَّلَ مَؤونَةَ النّاسِ . [٦]

٥٦٤٨.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : خِيارُكُم سُمَحاؤكُم ، و شِرارُكُم بُخَلاؤكُم . [٧]

٥٦٤٩.عنه عليه السلام : إنّ خَيرَ العِبادِ مَن يَجتَمِعُ فيهِ خَمسُ خِصالٍ : إذا أحسَنَ اسْتَبْشَرَ ، و إذا أساءَ اسْتَغْفَرَ ، و إذا اُعْطِيَ شَكَرَ ، و إذا ابتُلِيَ صَبرَ ، و إذا ظُلِمَ غَفرَ . [٨]

٥٦٤٢.امام على عليه السلام : بهترين مردمان كسى است كه نفسى زاهد داشته باشد ، خواهشهايش اندك باشد ، شهوتش مُرده باشد ، ايمانش ناب و خالص، و يقينش راستين باشد .

٥٦٤٣.امام على عليه السلام : بهترين مردم كسى است كه در هنگام برخوردارى، سخاوتمند و شاكر باشد ؛ بهترين مردم كسى است كه در هنگام تنگدستى، ايثارگر و شكيبا باشد .

٥٦٤٤.امام على عليه السلام : بهترين مردم كسى است كه آزمندى را از دل برون كند، و در راه طاعت پروردگارش هواى نفس خويش را نافرمانى كند .

٥٦٤٥.امام على عليه السلام : بهترين مردمان كسى است كه نفس خويش را از شهوات پاك كند، و خشم خويش را در هم شكند، و پروردگارش را خشنود سازد .

٥٦٤٦.امام على عليه السلام : بهترين انسان كسى است كه هر گاه به خشم آورده شود بردبارى نشان دهد، و هر گاه به او ستم شود گذشت كند، و چون به وى بدى شود ، او خوبى كند .

٥٦٤٧.امام على عليه السلام : بهترين مردم كسى است كه بار زحمتِ مردم را به دوش كشد.

٥٦٤٨.امام صادق عليه السلام : بهترينِ شما بخشنده ترين شما هستند و بدترينِ شما بخيل ترينتان .

٥٦٤٩.امام صادق عليه السلام : بهترين بندگان كسى است كه پنج خصلت در او باشد : هر گاه خوبى كند شاد شود، اگر بدى كند بخشش طلبد، هرگاه چيزى به او داده شود سپاسگزارى كند ، هر گاه گرفتار شود شكيبايى ورزد، و هر گاه كسى به او ستم كند گذشت كند .