ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣١٩

١٠١٦

بَعدَ مَقتَلِ الخَوارجِ

٤٨٣٤.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : يَكونُ في اُمَّتي أشباهُ هذا يَقرَأونَ القُرآنَ لا يُجاوِزُ تَراقِيَهُم يَمرُقونَ مِنَ الدّين كما يَمرُقُ السَهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ كُلَّما قُطِعَ قَرْنٌ نَشَأَ قَرْنٌ ، حتّى يَخْرُجَ في بَقِيَّتِهِم الدَّجّالُ . [١]

٤٨٣٥.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ و قَد مَرَّ بقَتْلى الخَوارجِ ـ: بُؤْسا لَكُم ! لَقد ضَرَّكُم مَن غَرَّكُم . فقيلَ لَهُ : مَن غَرَّهُم يا أميرَ المؤمنينَ ؟ فقالَ : الشَّيطانُ المُضِلُّ ، و الأنْفُسُ الأمّارَةُ بالسُّوءِ ، غَرَّتْهُم بالأمانيِّ ، و فَسَحَتْ لَهُم ، بِالمَعاصي، و وَعَدَتْهُم الإظْهارَ ، فاقْتَحَمَتْ بهِم النّارَ . [٢]

٤٨٣٦.عنه عليه السلام : أيُّها النّاسُ ، فإنّي فَقَأْتُ عَينَ الفِتنَةِ ، و لَم يَكُن لِيَجْتَرِئَ علَيها أحَدٌ غَيري بَعدَ أنْ ماجَ غَيْهَبُها (ظُلْمَتُها) ، و اشْتَدَّ كَلَبُها . [٣]

٤٨٣٧.عنه عليه السلام ـ لَمّا قُتلَ الخوارِجُ فقيلَ لَهُ : يا أميرَ الم: كَلاّ و اللّه ِ، إنَّهُم نُطَفٌ في أصْلابِ الرِّجالِ و قَراراتِ النّساءِ ، كُلَّما نَجَمَ مِنهُم قَرْنٌ قُطِعَ ، حتّى يكونَ آخِرُهُم لُصوصا سَلاّبِينَ . [٤]

١٠١٦

پس از كشته شدن خوارج

٤٨٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در بين امّتم افرادى مى باشند كه قرآن مى خوانند، امّا از استخوان ترقوه شان فراتر نمى رود [و ]مانند گذر تير از هدف، از دين خارج مى شوند. هر گاه شاخى قطع شود شاخى ديگر برويد تا آن كه از ميان باقيمانده آنان، دجال سر بر آرد.

٤٨٣٥.امام على عليه السلام ـ در هنگام عبور از جنازه خوارج ـفرمود : بدا به حال شما! آن كس كه فريبتان داد به شما زيان رساند. عرض شد: اى امير مؤمنان! چه كسى فريبشان داد ؟ فرمود : شيطان گمراه كننده و نفس فرمان دهنده به بدى؛ به آرزوهاى خام فريبشان داد و ميدان گناهان را بر آنان فراخ گردانيد و به آنان وعده پيروزى داد و آن گاه آنان را در كام آتش فرو برد .

٤٨٣٦.امام على عليه السلام : اى مردم ! من چشم فتنه را در آوردم، در زمانى كه تاريكيش موج مى زد و هارى و سختى آن اوج گرفته بود و كسى جز من جرأت دفع آن را نداشت .

٤٨٣٧.امام على عليه السلام ـ آن گاه كه خوارج كشته شدند و به ايشان عرض شد: اى امير مؤمنان! اين جماعت همه نابود شدند . فرمود : هرگز ، به خدا قسم كه آنها نطفه هايى در پشت مردان و زهدانهاى زنان هستند . هر گاه شاخى از آنان برويد ، قطع گردد تا اين كه سرانجام از آنان عده اى راهزن و دزد بر جاى ماند .