٤٨٢٢.عنه عليه السلام ـ للخوارِجِ و قد خَرَجَ إلى مُعَسْكَرِهِم و هُم م: أ لَمْ تَقولوا عِندَ رَفْعِهِمُ المَصاحِفَ حِيلَةً و غِيلَةً و مَكْرا و خَديعَةً : إخْوانُنا و أهْلُ دَعْوَتِنا ، اسْتَقالونا و اسْتَراحوا إلى كِتابِ اللّه ِ سُبحانَهُ ، فالرَّأيُ القَبولُ مِنهُم ، و التّنْفيسُ عَنهُم ! فقُلتُ لَكُم : هذا أمْرٌ ظاهِرُهُ إيمانٌ ، و باطِنُهُ عُدْوانٌ ، أوَّلُهُ رَحمَةٌ ، و آخِرُهُ نَدامَةٌ ؟! [١]

٤٨٢٣.عنه عليه السلام ـ لَمّا حَكّمَ الحَكَمَينِ قالتْ لَهُ الخوارِجُ : ما حَكّمْتُ مَخْلوقا ، إنَّما حَكّمْتُ القُرآنَ . [٢]

٤٨٢٤.عنه عليه السلام : فأجْمَـعَ رَأيُ مَلَئكُم علـى أنِ اخْتاروا رَجُلَينِ ، فأخَذْنـا علَيهِما أنْ يُجَعْجِعا عِندَ القُرآن و لا يُجـاوِزاهُ ، و تَكونَ ألسِنَتُهُما مَعهُ و قُلوبُهُما تَبَعَهُ ، فَتاها عَنـهُ ، و تَرَكـا الحقَّ و هُما يُبْصِرانِهِ . [٣]

٤٨٢٢.امام على عليه السلام ـ [آن گاه كه] به اردوگاه خوارج، كه بر نپذيرفتن حكفرمود : آيا هنگامى كه قرآنها را، از روى حيله و فريب و مكر و خدعه، بر سر نيزه ها كردند نگفتيد : آنها برادران ما و همدينان مايند . از ما خاتمه جنگ را مى خواهند و به كتاب خداوند سبحان روى آورده اند . رأى درست آن است كه خواست آنها را بپذيريم و اندوهشان را بر طرف سازيم؟ آن زمان من به شما گفتم : اين كار آنها ظاهرش ايمان است و باطنش دشمنى ، آغازش دلسوزى است و فرجامش پشيمانى .

٤٨٢٣.امام على عليه السلام ـ زمانى كه حكمين را پذيرفت و خوارج گفتند : دو انسفرمود : من هيچ مخلوقى را حكم قرار ندادم، بلكه قرآن را داور كردم .

٤٨٢٤.امام على عليه السلام : آن گاه رأى بزرگان شما بر اين شد كه دو مرد را انتخاب كردند و ما از آنان پيمان گرفتيم كه در محدوده قرآن عمل كنند و از آن فراتر نروند و زبانشان با قرآن باشد و دلهايشان پيرو آن ؛ اما هر دو از قرآن دست كشيدند و حقّ را فرو گذاشتند، در حالى كه آن را مى ديدند.

[١] . نهج البلاغة : الخطبة ١٢٢ .[٢] كنز العمّال : ٣١٥٧٨ .[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٧٧ .